BLOG

Travel update: Training seizoen winter 20/21

Op deze blog pagina publiceren wij verhalen van Ron over zijn eerste training seizoen. Samen met Viktoria Mack en Dan Ditlifsen traint Ron deze winter in Noorwegen. Volg ook ons Instagram account @journeyiditarod om te zien wat Ron allemaal meemaakt tijdens deze zenuwslopende eerste maanden van zijn journey naar de Iditarod.

Klik hieronder op een datum om de bijbehorende blog van die dag in- of uit te klappen.

Blogs in de sneeuw!

*Let op: hier wisten wij dus nog niet dat de race van dit seizoen niet door zou gaan, dus soms waan je je terug in de tijd.

Ik zit hier lekker met Beppi op schoot, hij mag lekker mee ontbijten, haha. Kan ik ondertussen mijn verhaal vertellen. Ik probeer elke dag een hond dicht bij me te hebben waarvan ik vermoed dat die in het team meeloopt straks. Op die manier kan ik 1 op 1 aandacht geven en leren hoe elke hond afzonderlijk is, zonder de andere honden. Op die manier leer ik ze beter kennen als individu en kan ik mijn begeleiding toepassen per hond en binnen de groep. Op die manier kan ik ook vertrouwen opbouwen met ze.
Beppi is echt een hele stabiele hond, ik denk ook een hele goede leaddog. Misschien niet de snelste, maar dat is eigenlijk ook helemaal niet belangrijk. Hij geeft me veel vertrouwen.

Afgelopen week hebben we veel getraind, maar ook de gebruikelijke rustdagen gehad. Op de rustdagen hebben we vooral veel in en om het huis geklust. Gaaf om te helpen en steeds weer een stukje verbetering te zien. Ik vind het leuk om creatief bezig te zijn en het verzet mijn gedachten.

Afgelopen week ben ik ook nog een paar keer met de jonge honden erop uitgegaan. Een groepje van 8 vrolijke kornuiten, echt genieten met die jonge honden.
De eerste rit vond ik wel spannend hoor, ze hadden nog geen ‘sneeuwervaring onder de pootjes’, dus een mooi moment om ze een keer in de sneeuw te laten lopen. Ik vond het een eer en ook best wel spannend, want het zijn jonge veelbelovende honden en je wil toch voorzichtig zijn met ze. Maar ik nam Beppi en Deedee mee als lead en daarmee had ik er wel vertrouwen in. Ik ging alles voorbereiden en het inspannen alleen al is echt zo grappig. Beppi en Deedee stonden heel rustig te wachten, zoals het hoort. Maar die kleine doerakken snappen er eigenlijk nog weinig van. Het harnas ophalen gaat al best wel goed, los van het feit dat ik om de haverklap ondersteboven geknuffeld wordt en ze ongeveer 10 keer hun harnas op komen halen, terwijl ze die dus allang hebben. Maar vervolgens hun plekje zoeken is nog een uitdaging op zich. Dit is vooral veel geduld hebben, zodat ze het proces gaan begrijpen. Het inspannen met zo’n onervaren groepje kost gewoon veel tijd en omdat we willen dat ze het doen vanuit hun eigen wil en intrinsieke motivatie nemen we daar ook de tijd voor. Maar het kiezen voor de juiste plek vinden ze nog lastig, soms staan de met 2 of 3 op dezelfde plek, soms lijkt het alsof ze een plekje hebben gevonden, maar bedenken zich en zoeken een ander plekje. En sommige vinden dat hun plekje ergens ver weg van het span is, haha. Maar uiteindelijk leken ze allemaal een geschikt plekje gevonden te hebben. Ik wil ook dat ze zoveel mogelijk zelf kiezen, omdat ze dan ook leren met elkaar te dealen als ze naast elkaar zijn gaan staan. Dit is het proces wat erbij hoort. Nou en toen gingen we onze eerste rit op pad, haha. Manman wat een chaos, springen, duiken, rennen, stuiteren. Beppi en Deedee liepen keurig de trail in en die jonge honden vlogen alle kanten op. Maar al snel hadden we wat ritme te pakken en heb ik een rondje van 5/6 km gedaan. Het ging echt boven verwachting prima. Alleen Olé, onze Spaanse gigilo, die altijd achter de vrouwtjes aan zit, had weinig concentratie. Die was alleen maar bezig met de dame naast hem. Het is zo grappig om te zien.
Deze week heb ik ze een paar keer mee op pad genomen. Het is leuk om het met ze uit te proberen, een beetje op een speelse manier kennis te laten maken met het werk en de sneeuw.

Ook ben ik deze week voor het eerst helemaal alleen op pad geweest in de sneeuw, dat was ook wel even spannend. Maar ook dat ging eigenlijk best prima. Wat geknutseld met de volgorde van de honden. Ik had 1 rit Harley en Beppi voorop, maar dat had ik na 500 meter wel gezien. Harley dacht die dag duidelijk heel anders over het trainen. Interessant waarom hij voor een leadplekje kiest en dan toch laat afweten, ik ben er nog niet achter of wat hem getriggerd zou kunnen hebben dat het anders verliep. Ik heb de slee en het team aan de kant geparkeerd en ik heb toen Vega naast Beppi gezet. Die twee samen ging een stuk stabieler. Heerlijk om zo uren door de sneeuw te denderen, de stilte is enorm, je hoort alleen het gedempte geluid van de slee in de sneeuw en de honden. De natuur is adembenemend en ik voel altijd een bijzondere rust over me heen vallen als ik zo met deze prachtige dieren door de sneeuw ga. Aan de ene kant werkt het therapeutisch, aan de andere kant is soms zo confronterend…

Sommige stukken zijn echt lastig in de sneeuw, vooral naar beneden toe. Dat gaat zo snel. Één rit mistten we de afslag en ik kreeg de honden moeilijk tot stilstand. Het enige wat ik uiteindelijk kon doen was m’n slee de berm in gooien. Hoppa, slee op z’n kant, maar de honden kwamen hiermee wel tot stilstand. Tja en dan.. hoe keer je een team op de weg met een slee op de kop in de berm. Lekker bezig Ron, haha. Ik moest eerst een pad maken terug naar de trail toe. Dit kon ik later terugzien op m’n GPS, haha. Honderd keer heen en weer gelopen om een pad te maken. Maar uiteindelijk is het gelukt en konden we weer op pad.
Ondertussen was het weer ontzettend mistig geworden, weer zag ik niks en moest ik volledig vertrouwen op de honden. Maar wonder boven wonder ging het weer goed en eigenlijk kan ik dus ook wel aannemen dat je de honden ook gewoon moet vertrouwen.
Ik heb echt veel geleerd deze ritten alleen, je bent op jezelf aangewezen en elke situatie moet ik zelf een oplossing zoeken en dat vind ik echt gaaf om te doen. Niet bij de pakken neerzitten, maar elke keer weer schakelen, nadenken, handelen en evalueren: was dit een goede oplossing?

Ook zijn we nog 2 dagen en een nacht weggeweest. Wat super tof was, was dat we met bevriende mushers van Dan en Victoria op pad gingen. En niet de minste; Nina Olsen en Ola. Nina is 5e geworden op de lange Femund, gaaf toch dat je dan met hun op pad mag?! Alles ingepakt voor een nachtelijk ritje, super leuk! We hebben eerst een rit gemaakt van 5 uur gemaakt. Toen hebben we ons kamp opgeslagen voor een rustmoment. Ik kon Dan, Nina en Ola het eerste deel best prima bijhouden. Maar de terugweg kon ik ze niet meer volgen, hun ervaring en mijn vermoeidheid matchten niet meer. Maar ik was wel heel erg tevreden. Het ging gewoon lekker; de communicatie met de honden, de lastige stukken van de trail, de bochten, het samenwerken. Ik krijg er zoveel energie van.
Toen ik terugkwam was Dan al bijna klaar met uitspannen. En hij feliciteerde me met m’n langste rit tot nu toe. 

En dan als uitsmijter van deze week:
In het kader van leren van de ervaringen van de ervaren mushers, kun je maar beter alles vragen toch?! Ik had een zeer belangrijke en interessante vraag vond ik zelf en vroeg aan Ola, Nina en Dan: “Stel je moet onwijs nodig poepen tijdens een lange afstandswedstrijd, je moet dan de honden natuurlijk zo parkeren dat ze langs de trail staan, maar ook geduldig wachten. Is dat weleens aan de hand geweest en hoe ging dat?”
Dan begint te lachen: “Dat heb ik nog niet meegemaakt, maar wel een keer dat ik heeeeeeeel nodig plassen, maar dan ook echt heeeeeel nodig. Ik kon het niet meer ophouden, maar wilde niet stoppen onderweg. Dus net als wielrenners: hup de boel los en laten lopen toch!? Ik slaakte een zucht van verlichting: “Hoooooooohhhhhhhhhh” Nou ja, je kunt voorstellen wat er gebeurde: de honden slaan aan op mijn “Ho!” en geven een flinke dot gas erbij. Door de ineens onverwachte druk voorwaarts verlies ik mijn evenwicht en viel ik achterover van de slee, nog steeds plassend, hahahaha. Tot overmaat van ramp bleef mijn voet hangen achter een anker en werd ik een stuk meegesleurd en die honden maar rennen. Op een gegeven moment schoot mijn schoen los en lag ik daar op de trail in de sneeuw, zeiknat en zonder honden. Over Yellow snow gesproken” De tranen biggelen over onze wangen, het zal je gebeuren.

Met deze leuke anekdote sluit ik deze week positief af. Till next week

Pfff het houdt niet op, helaas weer verdrietig nieuws. Woezel, één van mijn eigen honden in Nederland, is overleden. Ik ben er ontzettend verdrietig over en ik vind het zo erg dat ik er niet bij was. Linda heeft alles wederom alleen moeten doen. Wat is ze toch een bijzondere sterke vrouw. Ik ben echt onder de indruk en vind haar zo ongelooflijk sterk. Ik ben haar dankbaar dat ze met zoveel liefde en aandacht dit heeft gedaan. En dat terwijl haar vader nog maar net overleden is. Dank je wel lieve Linda.

Ter nagedachtenis een bizar verhaal over Woezel: de duurste hond ever.

Op een dag was hij helemaal van de wappie, door de loopse dames in mijn kennel. Hij rende de schuur in en uit, rondjes door de kennel. Helemaal hyper. De volgende dag dacht hij dat weer te kunnen doen, alleen was 1 van de deuren dicht, loopt ie dwars door het glas heen; een slagaderlijke bloeding in z’n lies. Met bloedspoed naar de faculteit, daar aangekomen zat er amper nog bloed in z’n lijf, maar hij heeft het overleeft. Uiteindelijk is hij er goed uitgekomen, heeft altijd nog mee kunnen doen. Alleen de rekening was een duur grapje, dat zal je wel snappen.

Dan had van de week weer een spannend plan, haha. Hij kwam naar me toe en zei: “ik wil een rondje maken, maar we gaan niet terug naar huis, we gaan bivakkeren.”. We blijven slapen ergens in de bergen, in de bushbush. Why not!

Even schakelen; wat gaan we meenemen? Een mes, EHBO kit, slaapzak, matje, muts, droge sokken, sneeuwbril, zonnebril, over wanten, batterijen, hoofdlamp, reservehoofdlamp, nou ja en nog heel veel meer. Ik dacht terug aan m’n diensttijd. Ik kon zo het riedeltje opnoemen wat je mee moet nemen zonder dat je overbodige spullen meeneemt, maar ook niet moet vergeten voor het geval dat. Maar ook voor de honden moesten we van alles meenemen.

Dus we gingen op pad. We hadden allebei een flinke groep honden mee. En we waren vrij snel op weg. We begonnen met de steile klim. De honden gingen echt super fijn, ze waren in super goede stemming. De berg vielen ze gewoon als het ware aan, het waren net machines. Magnifiek gewoon. Uiteindelijk kwamen we in de bergen en ons doel was de berg over te gaan. Helaas was dat afgezet. Dus een kleine aanpassing in de route, hierdoor konden we eigenlijk maar één trail route nemen. Ik heb deze trail ‘Bolder Alley’ genoemd. Die route is bijna niet te doen met de slee, overal bulten. Je buts echt van links naar rechts, alsof je over bowlingballen heen gaat, haha. Echt loodzwaar. Dan had de grootste lol, want achter hem hoorde hij alleen maar gekreun en gedoe van mij. Op een gegeven moment brak Dan zijn rem af. Die hebben we samen gefikst en konden we vrij snel weer op pad. Na Bolder Alley komt er een fijn stuk, dat was wel een verademing even. Gewoon lekker glijden, whieieuw!

De honden trokken lekker door, ze gingen als een malle. We kwamen aan bij de hondenclub, een klein terrein. Onder een afdakje maakten we de steak out in orde; stro uitleggen. De honden vonden het prima en leken te denken: ow oké, fijn zo dit plekje. Behalve de wat jongere honden, die waren nog helemaal door het dolle en leken nog wel verder te willen doorrossen! Maar al snel keerde de rust onder de groep en leken ze te begrijpen dat we een rustmoment hadden. We hebben ongeveer drie uurtjes rust genomen. Viktoria kwam wat eten brengen, dat was super fijn. Boer Tront kwam nog langs met twee teams honden. Hij heeft Husky’s, we hebben hem en de andere musher ook een bakkie koffie aangeboden.

Na de rust gingen we verder en besloten met booties verder te gaan. Maar wat loop ik toch te hannesen met die dingen. Dan was volgens mij al lang en breed klaar, maar hij deed net alsof hij ook nog druk was, volgens mij om mij het gevoel te geven dat ik niet zo langzaam was. Het gaat al wel sneller, maar toch.. Op het moment dat ik op m’n slee stapte stonden de honden weer aan en daar gingen we weer. We hebben dezelfde ronde nog een keer gedaan. We waren in de middag rond 15:00 vertrokken en waren die nacht rond 04:00 weer terug. Thuis gekomen hebben we de honden verzorgd, de spullen netjes opgeruimd, de honden gevoerd en het voer voor de volgende ochtend klaargemaakt. Om 05:30 ging ik naar bed.

Na een uurtje werd ik wakker met vreselijke kramp, ik heb nog nooit zoiets meegemaakt. Ik kon niet voor- of achteruit en wist niet waar ik het zoeken moest. Ik dacht dit is niet goed, foute boel, het deed zo’n afschuwelijk veel pijn. Ik kon niet strekken, niet buigen, ik kon er niks mee. Ik dacht; ‘wat moet ik nou doen?’ Nu schijnt het zo te zijn dat als je long-distance musher hier vaker mee te maken gaat krijgen. Je staat ruim 12 uur aan, op de slee, met kou enzovoorts. Op het moment dat je gaat relaxen, dan ontspannen je spieren en krijg je dus vreselijke krampen. De tranen druppelen over je wangen, echt waar.

Dan vroeg al of ik lekker geslapen had met een knipoog, hij wist blijkbaar al wat ik had meegemaakt. Dus ik vertelde dat dat een beetje tegen viel en Dan en Viktoria begonnen te lachen. ‘Gefeliciteerd, je hebt musherkramp gekregen. “Er zijn mushers die erom gestopt zijn”, zei hij.

Ik kan me er iets bij voorstellen. Ik heb ondertussen wel steeds meer respect gekregen voor long-distance, oprecht. De honden zijn de echte helden, maar de mushers ook, potverdorie. Het is zo zwaar, het sleeën is gewoon zwaar, het is continu scherp zijn, je kan echt niet even rustig chillen op je slee. Maar goed, ik heb dus mijn eerste musherkramp gekregen.

Nog wat leuks, ik had tijdens de rit Harley en Betty voorop. Ik ben wel echt weg van Betty hoor. Hij doet het zo goed, nog jong, maar wat een talent. Hij is nergens bang voor, full focus. Mijn gevoel zegt dat hij samen met Didi weleens echt een topkoppel kan gaan vormen.

Het is wel spannend hoor of de wedstrijden nog doorgaan, want er wordt steeds meer afgelast in verband met Corona. Dat zou toch wat zijn, dan schuift alles een jaar op. Maar we blijven doorgaan met trainen, ongeacht of het wel of niet doorgaat. Alles is mooi meegenomen aan ervaring; het is nooit voor niks, ik leer zoveel en ik maak zoveel mee. Elke dag is weer een belevenis; I love it train, eat, sleep, repeat!

Zo de eerste rit zit erop! We hadden eerst drie sleeën opgezocht en de boel ingespannen. Dit werkt op zich hetzelfde als met de quad. We zouden starten zonder booties, want op sneeuw lopen is natuurlijk anders dan op de weg, zandpaden, bospaden, enz. Na een uur zouden we dan checken hoe het ging. We begonnen best lekker. We stonden opgesteld in de kennel; Dan voorop, ik erachter, met Harley als lead en Viktoria stond een rij onderkomens verder naast ons. Dan vertrok, Viktoria vertrok en toen vertrok ik. Alleen Harley bedacht dat hij de route van Viktoria wilde volgen, dus slingerde tussen de onderkomens door, man man. Die honden redden zich wel, maar ik moest er met de slee ook tussendoor, haha. En hoe het gelukt is weet ik niet, maar ik heb niks geraakt. Gelijk volgde de volgende uitdaging, buiten de kennel gaat het gelijk stijl naar beneden: dat is even anders dan met de quad. Maar ook dat ging uiteindelijk goed. En vanaf toen ging het best lekker. Richting boer Tronten daarna stijl de berg op. (gestommel en gerommel) Sorry, ik heb een puppy op schoot, die wilde even anders gaan liggen. Hij is een beetje ziek, dus mag even fijn bij mij blijven.

Maar goed de berg omhoog dus: De berg heeft een behoorlijke reputatie, het is echt een killer van een berg. Het is steil omhoog, links van je een afgrond. Maar wat is het gaaf om de honden in de sneeuw te zien gaan. Je voelt de kracht van het trekken, de sneeuw vliegt tussen m’n benen door van het graven van de honden in hun klim naar boven. Op een gegeven moment had ik een hele berg sneeuw tussen m’n benen. Ik heb genoten! Boven op de berg aangekomen ga je echt de wilde natuur in. Wat prachtig; de bomen met een dikke laagsneeuw, het geluid wordt gedempt, je hoort alleen de honden en het kraken van de sneeuw. We moesten ongeveer zelf twaalf kilometer trail maken, dus dat doe je in een heel laag tempo. Het is wel continu opletten, je moet steeds goed om je heen kijken. Je ziet natuurlijk niet wat er onder de sneeuw ligt. Dus boomwortels, stenen, keien, weet ik het allemaal. We hebben daar vijf/zes uur gesleed. Tja en toen moesten we ook weer terug de steile berg weer af, dat vond ik wel even spannend. Ik weet niet of ik überhaupt geknipperd heb met m’n ogen en wonder boven wonder ben ik beneden gekomen, maar mijn hemel, wat hard werken. Je moet flink remmen en sturen tegelijk. Maar eigenlijk heeft remmen ook gewoon geen zin meer en veel kun je niet, want dan raak je direct uit balans. En ik weet niet hoe ik dit nou weer gedaan heb, maar ook hier ben ik zonder kleerscheuren beneden gekomen, haha. M’n handen waren verkrampt van het knijpen in de remmen!

Toen we terugkwamen hadden we allemaal een laagje ijs/sneeuw op onze kleding, wenkbrauwen, wimpers en hondenneuzen. (foto) Het ging echt fijn en ik heb zo genoten.  

Daarna hebben we honden verzorgt en de spullen opgeruimd. Ik lag er om 22u in en ik was kapot. Ik was bang dat ik vanmorgen m’n bed niet uit kon komen van de spierpijn, maar het valt alles mee. Ik ga nog even knuffelen met de pup, hij is erg verkouden, misschien heeft ie ook wel Corona…

Inmiddels ben ik weer terug in Noorwegen, het was fijn om thuis te kunnen zijn. Maar nu gaan we weer vol gas hier aan de bak. Mijn vader had voor Dan en Viktoria zelf een Noors schip op schaal gebouwd, deze heb ik veilig mee kunnen nemen. En natuurlijk nog wat alcohol meegenomen, want dat is in Noorwegen niet te betalen. De reis naar Noorwegen an sich ging prima, wel wat verscherpte maatregelen i.v.m. Corona. Ook moest ik een negatieve Coronatest afgeven. Dit kon ik gelukkig nog geregeld krijgen. De uitslag had ik nog op tijd: negatief! Dus gaan! Het was ook weer wat drukker op de vliegvelden.

Viktoria kwam me ophalen en we zijn onderweg naar huis eerst langs Dan gereden, die was aan het werk bij een vriend in Lille Hammer. Ik besloot Dan te blijven helpen en Viktoria is alvast naar huis gegaan. Toen Dan en ik ook thuis kwamen heb ik eerst de honden uitgebreid geknuffeld. Otto keek me serieus drie keer aan: huh?! En ze waren gewoon echt blij om me te zien. Zo leuk en fijn! De pups zijn enorm gegroeid en ze zijn zo prachtig!

Daarna heb ik m’n spullen uitgepakt en de boot overhandigd. Dan was echt heel erg onder de indruk van de boot en noemde mijn pa een echte vakman. Hij was heel erg blij met de boot en het mooie hiervan is dat zijn grootvader botenbouwer was. Dat is toch bijzonder toevallig? We hebben bij gekletst en toen ben ik gauw naar bed gegaan.

Toen ik vanmorgen wakker werd keek ik uit het raam: En daar is ze dan: Sneeuw! 30 cm gevallen. Wat fantastisch, dit is het echte werk. Dan had al bedacht dat ie vrij wilde nemen: “dan gaan we lekker stomme dingen doen” zei hij. 😉

Dus ik denk dat we vandaag gaan sleeën, yes! Ik denk dat we met z’n drieën er op uit gaan en dan wat kleinere teams. De trails moeten nu nog gemaakt gaan worden, dus te groot van start gaan is niet handig. Ik hoop dat ik niet de aller sterksten mee krijg, haha.

Dus, ik weet niet wat jullie ga doen vandaag, maar ik ga de sneeuw in! Whiehieuw!!!

Blogs zonder sneeuw.

Vrijdag

Pfff, even wakker worden hoor. Toch is dit altijd het beste moment om te vertellen hoe het gaat. Zodra ik m’n Hutte uitloop is het een aaneenschakeling van activiteiten en kom ik niet meer toe aan m’n dagboek vullen. 😉

Met de puppy’s gaat het goed. Ik hoop snel wat foto’s te maken. Het is echt een mooi nestje, ik ben zo benieuwd hoe ze straks gaan worden.

Gisteren een rommelige training gehad, het zat allemaal wat tegen. De sneeuwkettingen moesten er toch wel onder nu, want het wordt nu gewoon te glad. Maar het omleggen van de sneeuwkettingen viel een beetje tegen en hierdoor hebben we veel te veel tijd verloren. Dus we hadden een wat kortere route gelopen, alleen de rondjes die we normaal lopen zijn voornamelijk links, links, links, links. Het commando hiervoor is ‘venstre’

Ik moet toch ook een keer rechts gaan oefenen, ik weet eigenlijk niet eens echt wat rechts is bedenk ik me nu; hupt, hukt, hekt, dus je kunt je wel voorstellen wat er gebeurde toen ik een bochtje rechtsaf kwam. Ik dacht: tja, hier moet ik nu naar rechts en ze hadden wel een keer gezegd wat het was, maar ik kon het me niet meer herinneren, dus daar ging ik: hukt, hupt, hekt, huukt, oh help zeg ik het goed, snappen ze wat ik bedoel? We hebben daar wel even gestaan met al m’n mogelijke varianten van huukt, hekt, hupt…hukers, huupers.. ze zullen toch vanzelf wel een keer gaan toch? Ik denk niet dat ik het juiste woord heb gevonden maar dat ze zelf maar een keer dachten we gaan hier maar rechts, want die gast achter ons gaat het ons niet vertellen.

Hier op het terrein moest ik een soort van u-turn maken en dat verliep ook niet echt lekker vlekkeloos. Tja en zo kom je de dag wel door, haha. We hebben ook de onderkomens van de honden allemaal schoongemaakt en voorzien van vers droog stro. Een goed moment zo lijkt, want de regen lijkt nu voorbij en vooral vries en droog. Nu nog de sneeuw!

Morgen vlieg ik naar huis en kan ik Linda gaan helpen met het afscheid voorbereiden. Het gaat naar omstandigheden goed met haar en ik ben blij dat ik even bij haar kan zijn. Ik ben dankbaar dat het kan.

Ik ga nu snel aan de slag en m’n Noors maar eens wat verbeteren, bij Hoevelaken niet venstre, maar… hûkt, hokt, hêkt, huukt, hukse of huukse.

Zaterdag

Ik zit in de trein onderweg naar Oslo om daar straks op het vliegtuig te stappen naar Nederland. De moeder van Viktoria heeft me naar het station gebracht, wat super lief is van haar. Toen ik vanmorgen om 05:00 uur wakker werd lag er een enorme dikke pak sneeuw! Dus dat is op zich dan weer fijn nieuws. Ik heb de honden nog gevoerd, de noodzakelijke werkzaamheden gedaan, ze allemaal even enorm geknuffeld en afscheid genomen. Ik weet niet wanneer ik terugkom, dat voelt heel dubbel en raar.

We wilden ook op tijd vertrekken, zodat ik ook echt op tijd was. Dat is gelukt. Ook wel weer gek om naar huis te gaan.

Ik had gisterenavond al afscheid genomen van Dan en Viktoria. Zij zijn ook vroeg vertrokken om vlees en zalm te gaan halen, ook een rit van 6 uur heen en terug. Dus die hebben ook een flinke dag voor de boeg. Gisteren hebben we ook nog getraind, Viktoria een team en ik een team. Ik wilde graag iets uitproberen en heb gevraagd of ik Vega en Peppi, 2 jonge honden voorop mocht laten lopen in mijn team. Ik heb beide al eens voorop gehad, maar dan met een andere hond ernaast, ik had het gevoel dat ze het samen weleens goed zouden kunnen doen. Viktoria vond het een goed idee en leuk dat ik erover nadacht. Ik gaf aan dat ik graag de honden steeds beter wilde leren kennen en te zien wat ze aankunnen. Waarschijnlijk komen deze niet in mijn team, maar wel tof om eens te proberen. Het ging best goed, ik heb ze een paar keer een beetje moeten helpen, maar ze gingen echt als een malle. Ze hebben de hele route samen voor opgelopen. Echt leuk om te zien! Viktoria was een andere route gaan lopen, zodat we de head-on passing ook nog konden oefenen. Dat is echt heel belangrijk om goed te kunnen, want als de honden met alle lijnen toch met elkaar verstrikt raken heb je wel een uitdaging. Je hebt vaak geen mogelijkheid om je span stil te zetten en te ankeren. Dus essentieel om veel te oefenen. De honden lopen echt rakelings langs elkaar, want de trails zijn vaak erg smal.

Ook de head-on passings gingen goed met deze twee voorop. Het is echt gaaf om met zo’n groot span elkaar zo te passeren.

Omdat de vorst nu echt begonnen is heb ik inmiddels nieuwe ervaringen met het ‘bruine goud’. Op het terrein liggen vrij veel kleine ronde, gladde stenen, dit is voor de poten van de honden om ze te masseren en te harden. Je kunt dit ook zien, door die stenen spreiden ze hun poten heel goed, hun poot ontwikkeling is echt heel goed hierdoor. Maar als daar nu poep op ligt vriest het vast, dus dat wil je netjes opruimen en lostrekken. Dat doe je met een schrapper. Dus ik loswrikken en doen, schiet het ineens los, springt omhoog recht in m’n gezicht. Haha, had ik een broodje drol, gatverdamme.

Als ik terugkom hoop ik dat we met de slee kunnen gaan trainen. Maar nu ga ik me eerst richten op het afscheid nemen van Simon. De komende dagen zullen ook weer zwaar worden. Ik kijk er wel enorm naar uit om Linda en m’n twee meiden veel te knuffelen.

Ik merk dat ik alweer veel geleerd heb de afgelopen weken, ik heb het echt wel zwaar gehad, lichamelijk, maar ook geestelijk. En al dacht ik soms echt dat ik het niet meer aankon, elke keer lukt het toch om door te gaan, elke keer vind ik de kracht om vast te houden en door te gaan. Ik had het niet willen missen.

Het is een beladen dag vandaag, nog sneller dan verwacht is de vader van Linda, Simon overleden. Hij heeft de strijd tegen kanker moeten opgeven. Hij heeft hard gevochten en zei ook altijd dat hij in geleende tijd leefde. Het is hard, het is wrang. Hij kon niet meer, zijn lichaam was op en heeft het moeten opgeven. Dit betekent dat ik zaterdag naar huis ga, dat is de eerste mogelijkheid dat ik naar huis kan, eerder kan niet. Ik ga Linda steunen en er voor haar zijn, zo kunnen we samen het hele proces van afscheid nemen door gaan. Daarna hoop ik wel weer terug te kunnen keren naar Noorwegen en door te kunnen gaan met onze missie, nu ook voor Simon. Ik besef me weer dat het leven maar gegeven tijd is en dat je die tijd moet benutten om de juiste dingen te doen, zin te geven aan ervaringen en er iets goeds mee te doen.

Ik heb gisteren wel goed kunnen trainen, ik kon me goed focussen en voelde me sterk, ondanks, of misschien wel dankzij dit verdrietige nieuws. Het is nu vooral hopen dat de sneeuw gaat komen, we hebben gehoord dat er wel sneeuw aan gaat komen. Het wordt kouder, dus dat is gunstig. Het trainen met de quad is een goed alternatief, maar de mogelijkheden zijn beperkt, het is gewoon niet het échte werk, de honden kennen inmiddels het rondje, dus de creativiteit gaat eruit en het triggeren van oplossingsgericht denken en handelen in nieuwesituaties blijft uit. Sleeën is toch anders, het is anders werken. Als er sneeuw is kunnen we nog maar één team per persoon per dag trainen, meer zit er niet in. Wel gaan we vanaf dat moment de weekenden op bivak, dus trainen met overnachting. We gaan de honden en onszelf de juiste routines leren, we gaan de honden trainen om te rusten als je kan rusten en onze energie goed in te zetten. Met name de jonge honden moeten dat gaan leren van de oudere honden. Je ziet ook het verschil tussen de jonge en oudere honden, met inspannen kun je dat al zien of als je onderweg even stopt. De ervaren honden gaan liggen als ze stilstaan, gelijk rusten. En met mijn inspanmomenten en stops onderweg die treurig lang duren zijn er rustmomenten genoeg, haha. De jonge honden doen dat nog niet, die blijven blij staan, al kwispelend en ravotten een beetje aan de lijnen. Je ziet ze echt rondkijken: ‘wat gaan we doen, waarom staan we stil?’ Trekken aan de oudere honden: ‘kom spelen!’  

Maar na verloop van tijd zie je toch dat ze het gedrag gaan overnemen van de oudere honden, dat is een mooi proces om te zien. Dus daar hopen we mee te gaan beginnen komende periode.

Dan had gezegd dat als ik vanmorgen wakker werd dat het wit zou zijn, ik heb net gekeken en hij heeft gelijk, een klein laagje wit! Dan is niet alleen musher, maar ook nog eens weerman, haha. Gisteravond was een bijzondere avond, Dan heeft me positief toegesproken. Samen met Viktoria had hij een plan bedacht om mij zo snel mogelijk up to speed te krijgen en m’n weg te laten vinden binnen de kennel. Wat ze hebben gedaan is mij gewoon in het diepe te gooien, mij alles zelf te laten ontdekken en mij zo min mogelijk te helpen, maar zelf te ontdekken. Achteraf kun je dat ook in mijn verhalen wel terug lezen. Hij gaf aan dat dat eigenlijk de enige manier was om mij zo snel mogelijk in heel korte tijd de weg binnen de kennel te laten vinden en om te zien wat ik aan kon, hoe ik me zou ontwikkelen. Uren in de regen en de kou, twee keer trainen, van ‘s ochtends vroeg tot ’s nachts alleen maar bezig zijn, weinig slaap. En hij zei dat ik ben geslaagd! Hij gaf aan dat er maar weinig zijn die dit op deze manier hadden aangekund. Ik voelde een warm en trots gevoel door me heen gaan en als ik terugkijk was het ook echt zwaar. Hij zei: ‘you have eaten a lot of camels.’ Ofwel, je hebt het behoorlijk zwaar gehad. Hij gaf aan dat ze een goed beeld hebben gekregen van me en dat ze alle vertrouwen hebben in mij.

Als ik kijk naar de ontwikkelingen met de honden ben ik ook echt tevreden. Het zijn stuk voor stuk fijne, lieve en enthousiaste honden en elke hond heeft zo zijn eigen karakter en kenmerken en langzaamaan leer ik ze steeds beter kennen en ook de bevestiging van waar ik zo in geloof en voor sta; dat je niet elke hond hetzelfde kan behandelen of benaderen. Een mooi voorbeeld is booties aandoen. Als ik de booties aan doe ga ik meestal over de hond heen staan, dat is gewoon het makkelijkste, je kunt dan net als wanneer jezelf sokken aan doe ze zo aantrekken. Zo ook bij Joar. Joar is een grote hond, echt een flinke beer. Alleen Joar bromde altijd een beetje met het aandoen van de booties en ik begreep eerst niet zo goed waarom. Totdat ik me besefte dat hij het gewoon niet fijn vindt als ik over hem heen sta, want hij is supergroot en ik raakte hem dan net iets veel aan langs zijn rug. Sindsdien doe ik het bij hem net even anders, maak ik er een feestje van om booties aan te doen en sindsdien zijn we grote maatjes. Het blijft elke keer fascinerend dat wanneer je goed luistert en kijkt naar de honden en probeert te begrijpen waarom ze doen wat ze doen en je dan gaat kijken wat goed werkt bij elke hond je zoveel meer bereikt. Respect hebben voor hun behoeften, voor wie ze zijn en in hun waarde laten, dan doen ze alles voor je en meer.

Otto is nog steeds mijn grootste vriend, wij zijn echt de dikste vriendjes. Ook al heeft hij z’n harnas al om, hij komt alsnog wel 26 keer z’n harnas halen bij me, haha. En hij probeert voor en na het trainen alle honden naar me toe te brengen, zo van: ‘je moet je harnas ophalen of je moet je harnas brengen’ Haha, het is zo grappig hoe hij zich tot mijn rechterhand heeft gebombardeerd. Daarnaast loopt ie me continu m’n knieën onderuit, de hele dag loopt ie om heen te dralen en komt ie knuffels ontlokken bij me. Ik ben een beetje bang voor z’n knuffels inmiddels. Maar wat is het een heerlijke grappige lieve hond, hij is echt m’n maatje en de clown van het stel. Hij doet me denken aan Otis, één van m’n eigen honden, hij is ook een beetje de clown van het stel.

En echt he, soms denk je binnen de roedel; als dat allemaal maar goed gaat, zo hard als het soms gaat onderling, maar uiteindelijk zijn ze allemaal gek met elkaar. Na het trainen likken ze elkaar schoon, zo van ‘ieuw jij ben vies, kom ik maak je wel even schoon’ Het is één grote knuffel bende. En dat is echt fijn, zeker nu, in deze toch wel zware periode. Het is alsof ze het aanvoelen en ze me extra veel aandacht en knuffels komen brengen. Hartverwarmend, ik voel me dan heel warm worden van binnen en geniet van de liefde die ik krijg van ze.

Ik ga me klaarmaken voor deze dag en mezelf een beetje bij elkaar rapen. En ook langzaam voorbereiden op zaterdag, m’n terugreis naar Nederland.

Ik zal Simon ontzettend missen, z’n humor, z’n positiviteit. Maar ik voel me ook gesterkt, ik weet dat hij wilde dat ik dit ging doen en ik heb hem belooft door te gaan. Ik wil dat hij straks kan zien dat ik m’n droom najaag. Simon, het ga je goed.

Het is inmiddels woensdag 18 november, de afgelopen dagen was het zo ontzettend slecht weer, dat we besloten hebben om helemaal niet te trainen. We maken ons ook een beetje zorgen dat de sneeuw wegblijft. Normaal zou het rond deze tijd kouder zijn en zou de enorme hoeveelheid regen eigenlijk sneeuw zijn. November en december is ook echt de periode van sneeuw, daarna valt er vaak nog maar weinig, en met de sneeuw die nu zou vallen doen we het dan de hele winter periode. We hadden dus besloten vanwege het slechte weer zondag en maandag niet te trainen en zijn we gisteren pas weer gaan trainen.

De booties aandoen gaat steeds beter en ook een stukje time management gaat beter.

Elka dag tot 22.30 uur bezig zijn breekt me best op, dus langzaamaan komt er ruimte voor beter en sneller werken. Dan en Viktoria laten me dat ook echt zelf uitvinden en als ze verbetering zien, zijn ze daar ook enthousiast over. Ik merk dat het gewoon allemaal steeds makkelijker en meer vanzelf gaat. Ook met de honden werken en bezig zijn is gewoon fijn en fantastisch om te doen. We bouwen langzaamaan een band op, al zijn er ook nog genoeg momenten dat we elkaar nog niet zo goed begrijpen. Gisteren had ik zo’n momentje met Argon, je weet wel, die Rosalie een goede leerschool geeft over hoe je je rustig moet houden. Argon is echt een fantastische hond, maar soms ook ongeduldig als het om trainen gaat. Onderweg moest ik een paar booties vervangen en Argon vond dat dat te lang duurde. Hij begon een beetje aan de lijn te trekken, maar daarmee sneed hij de lijn door van de hond voor hem. Vervelend, maar ik dacht: tja, lijn vervangen en weer verder. Ik haalde een andere lijn, verving de kapotte en ik liep nog even naar voren om alles te controleren. Kom ik terug heeft ie hem wéér doorgehaald. Man man, hoe dan? Dat was wel zo’n moment dat ik dacht: Argh(on)!!

Ik was inmiddels ook een beetje door m’n extra lijnen, dus de kapotte lijnen een beetje aan elkaar geknoopt en toen konden weer op pad. Maar eerlijk is eerlijk, Argon maakt het dan wel weer dubbel en dwars goed, want wat kan die hond fantastisch werken. Hij trekt en sjouwt zo fantastisch. Hij wil gewoon knettersgraag werken, dus dat stilstaan vindt hij ook gewoon ook zwaar irritant.

We hebben trouwens per ongeluk wat vandalisme gepleegd gisteren. Ze zetten hier nu allemaal sneeuwpaaltjes neer. Dat zijn bamboe stokjes met reflectoren eraan. Dat doen ze met een speciale tractor, die boort gaatjes en zet die paaltjes erin. Maar ja dat wist ik natuurlijk niet. Dus we komen het bos uit, de weg op en de honden lopen natuurlijk gewoon hun route zoals ze gewend zijn en blijkbaar boeit het niet of er nou paaltjes staan of niet. En aangezien ze nogal een behoorlijk eind voor me uit lopen en ik niet alles kan zien, was het leed al geschiet voordat ik er erg in had. Klepperdeklep, krak… het ene paaltje na het andere sneuvelde, haha, heb ik weer. Pfff, wat een gedoe.

Het leek net een bowlingbaan, al die stokkies plat. Sorry Noorwegen, ik was het…

Verder hebben we geboorte nieuws! Afgelopen dagen zijn de pups geboren! Acht reutjes, zo super leuk! Tja en dit is eigenlijk de aanwas voor hét team voor de Iditarod. Misschien kunnen ze straks zelfs al mee met de korte Femund.

Helaas kreeg ik gisteren tijdens het trainen van het eerste team heel naar nieuws. De vader van Linda is heel ernstig ziek. Hij heeft twee verschillende vormen van kanker en we wisten voordat ik wegging dat hij al wat slechter werd. We hebben het er ook nog met hem over gehad of ik wel moest gaan, maar daar wilde hij niets van weten. ‘Natuurlijk moet je gaan, ik zou niet eens willen dat je niet zou gaan, ik wil niet dat je hier blijft voor mij, je moet je droom waarmaken!’ waren zijn woorden.

Maar helaas, het gaat zo slecht met hem dat hij waarschijnlijk binnen nu en een paar dagen bezwijkt. Ik heb het ontzettend moeilijk op dit moment en de corona crisis maakt het allemaal niet makkelijker. Want als ik terugga, weet ik niet of ik nog terug naar Noorwegen kan en dan komt je moreel he, wat moet je doen? Ik wil er zijn voor Linda, ik wil afscheid nemen van Simon, maar kan ik nog terug naar Noorwegen? En het is geen vraag, natuurlijk ga ik naar huis, maar wat is de consequentie van die keuze? Ik weet het niet.

Ik merk dat ik op dit moment niet echt helder kan denken, er gebeurt zoveel en het zit ons gewoon niet allemaal mee op dit moment. Geen financiële basis meer voor onze droom, m’n schoonvader die gaat overlijden, m’n vriendin die me keihard nodig heeft, Dan en Viktoria die op me bouwen. Wederom voel ik me alleen en heb ik het gevoel dat ik niks kan betekenen of doen en alleen maar in rondjes draai.

Ik ga ervan uit dat betere tijden zullen komen en zal niet opgegeven. Ik ga nu uitzoeken wat de mogelijkheden zijn en wat de consequenties zijn als ik terugga. Ik moet weten wat ik kan doen, wat er wel of niet kan. Het is zo ontzettend lastig, want als ik thuiskom, moet ik dan in quarantaine? Als dat zo is, dan kan ik ook eigenlijk niks betekenen of doen, ik kan niet naar Simon, ik kan Linda niet helpen met het voorbereiden van afscheid nemen, ik kan niet helpen met het huis van Simon opruimen. En dan de toekomst, als de sneeuwcondities niet beter worden en de sneeuw wegblijft, gaan de wedstrijden dan nog wel door? Het is allemaal onzeker en onduidelijk.

Ik merk dat ik het lastig vind om super positief te zijn. Eigenlijk wil ik nu gewoon naar huis om er te zijn voor Linda en Simon, maar ik besef me ook dat ik Dan en Viktoria achter laat met een loodzware taak. Want dan zijn ze hun extra hulp weer kwijt en ze hebben het al langer zonderhulp moeten doen, omdat ik later kwam dan gepland. Er is niet zomaar even iemand die dat kan opvangen. De trainingen moeten wel doorgaan en dat komt dan op de schouders van Dan en Viktoria terecht die ook gewoon moeten werken. Ik heb het gevoel dat ik iedereen teleurstel, wat ik ook doe. Dus ik ga maar eens overleggen en kijken wat er mogelijk is en wat dat dan betekent.

Ik hoop dat er snel wat licht aan het einde van de tunnel komt, we kunnen wel even wat positiefs gebruiken. Dus ik ga me maar eens klaarmaken voor deze dag. Het is fijn dat ik op deze manier m’n gedachten op papier kan zetten. Het helpt om van me af te praten. Dus ik dank iedereen voor het lezen en steunen. Dankzij jullie houd ik moed, blijf ik sterk en zet ik door. Ik zal een foto maken van de hesjes die Dan heeft opgehangen voor mij, om me te herinneren aan waarom ik hier ben. Elke dag zie ik ze hangen en weet ik waarom ik hier ben; om dat wat ik heb ervaren en mee heb gemaakt zin te geven, om andere mensen te helpen, om dierenwelzijn te verbeteren, om dromen na te jagen en anderen te inspireren.

Wees lief voor elkaar, hou van elkaar, want je weet nooit wanneer het de laatste keer is.

Gisteren was de vierde dag van een trainingssessie, deze dag staat in het teken van mentale training. Voor de honden, maar ook voor mij. Je merkt dat de vierde dag echt zo’n dag is dat we allemaal denken: ‘oké, moeten we vandaag echt ook trainen?’

Zeker afgelopen week met het super slechte weer, veel regen, mist, uren onderweg, in het donker. Je bent steeds koud, doorweekt en vermoeid. En helemaal als je twee teams moet trainen. Het eerste team inspannen ging best soepel, ze kwamen bijna allemaal vanzelf en zochten hun ideale plekje uit. Er zijn nog een paar honden die wat schuw zijn naar mij, maar ik merk elke dag dat ze me meer en meer vertrouwen. Nadat iedereen z’n plekje had gevonden en ik alle honden had ingespannen kon ik de booties gaan aan doen. Toch merkte ik bij het aantrekken van de booties dat de honden die voor het leadplekje hadden gekozen wat begonnen te twijfelen. Zelf was ik ook al wat verbaasd over hun eigen keuze, ik vroeg me al af of ze dat nou wel echt wilde, ik had een beetje het idee dat ze liever terug naar de kennel wilde. Onze kennel mentaliteit is dat als ze aangeven niet te willen lopen, we ze ook niet laten lopen. Alles moet vanuit hun eigen intrinsieke motivatie gebeuren. Dus ik heb voor de zekerheid Viktoria gebeld. Viktoria gaf aan dat ze dit al had zien aankomen en gaf aan dat dit dé mentale dag is, dus dit is het moment om ze uit te dagen. Ze zei: ‘Dus wat je doet is wel op pad gaan en al loop je maar het kleinste rondje watje kan bedenken, dit is het moment voor jullie allemaal. Dit is echt een belangrijke dag, dit is een psychologische zet. Dit kan je straks ook tegenkomen als je met je team langer op pad bent en dan moeten jullie elkaar kunnen motiveren. En als dat betekent een klein stukje lopen, dan is het een klein stukje. Maar het is belangrijk dat ze gaan vertrouwen op hun eigen kunnen en op jou en dat je nooit het onmogelijke zal vragen’

That makes sense, dacht ik. Voor de zekerheid kwam ze wel even kijken zodat we samen het gedrag konden beoordelen en zagen beide hetzelfde; een kleine motivatie dip.

Al was er één hond die continu stond te springen, te blaffen en druk te doen, dat was Deedee.

‘Misschien moet je Deedee voorop zetten’ opperde Viktoria. Ik keek nog eens en dacht; ‘met deze twee voorop kom ik de deur niet uit, zo lijkt het, dus met spring-in-t-veld-Deedee laten ze zich misschien verleiden. En dat bleek een prima zet, we leken het met z’n allen nu eens te zijn over hoe we als team op pad gingen. Toen we het hek uitgingen probeerde ik de sfeer een beetje te proeven om te bepalen wat ongeveer de afstand zou kunnen zijn vandaag. Uiteindelijk heb ik besloten om ze zelf te laten kiezen. Eigenlijk vertrokken we best enthousiast. Dus wij lekker de berg af en de berg weer op en dan kom je bij de splitsing: links of rechts. Ik was benieuwd: wat gaan we doen jongens? Ze kozen zelf voor de kortere route, maar aan het einde heb je weer een splitsing en konden we weer kiezen, rechtsaf naar de kennel of linksaf de berg verder op. En wat bleek, ze wilden nog niet naar de kennel terug, maar kozen voor verder de bergen in, haha. En dan komt dus de hele lange route er nog bij; dat was mijn mentale training, want die zag ik niet aankomen. Het regende weer onwijs, ik was doorweekt en koud, dus toen heb ik mezelf even flink toegesproken. Uiteindelijk een fijne training gehad met het eerste span. We waren ongeveer 16:30uur terug, ik heb de honden verzorgt en ben toen eerst voor mezelf gaan zorgen. Ik heb snel wat brood gegeten, droge kleding aangetrokken en even mezelf wat opgewarmd. En toen was het tijd voor het tweede team. Dit team bestaat uit de wat meer ervaren honden en die hadden geen mentaliteit probleem, haha. Die stonden bij wijze van al klaar toen ik aankwam. Helaas was het weer nog slechter geworden en nu werd het ook al donker. Ook deze kanjers kozen voor de lange route. Het werd ook flink kouder nu en boven op de berg veranderde de regen al snel in sneeuw en er lag gewoon al een behoorlijke laag ook! Het werd nu ook glad door de regen en vrieskou en een nieuw probleem dient zich nu aan; de booties werden een soort sneeuwballen. Omdat ze nat waren van de regen en het iets opvroor bleef de sneeuw plakken en ging het klonten. Dat liep voor geen meter voor ze. Ik besloot om Dan te bellen voor advies en we besloten om de booties uit te doen. Dat was echt beter dan deze sneeuwballen. Het was gelukkig niet meer zo heel ver, Dan gaf aan dat dat prima kon. Dus na een korte stop konden we weer op pad, de berg af… en tja, de berg af was ook weer een uitdaging op zich, door de vele sneeuw en de vrieskou begon de quad al snel te glijden en wilde de quad bijna sneller naar beneden dan de honden. Onderaan de berg moesten we het asfalt weer op, ik draaide voorzichtig de weg op en dat ging gelukkig goed. We liepen een stuk over de weg, we komen bij een haarspelt bocht en ik zie ineens heel veel autolampen bij elkaar. Er was een ongeluk gebeurd! Dus ik wilde stoppen om te kijken of ik kon helpen, maar dat lukte niet. Ik raakte de grip kwijt op de quad en die glee richting de afgrond. Ik probeerde snel na te denken wat ik moest ik doen, de auto’s die stil stonden kwamen ook langzaam dichterbij. Ik heb m’n stuur overdwars gegooid, naar het midden van de weg en ben ik met de quad iets gas gaan geven, dankzij de 4x4kreeg ik iets grip en kon ik op het asfalt blijven. Maar stoppen deed m’n quad niet meer. Ik kwam nu heel dicht bij de auto’s, gelukkig reed net één auto iets opzij en kon ik er rakelings langs heen. De adrenaline giert door m’n lijf, ik sluit m’n ogen even en dank iemand voor de goede afloop. Pffff, dat heb ik weer.

Het goede nieuws is dat we nu waarschijnlijk snel met de slee op pad kunnen nu er sneeuw onderweg is. Dat maakt het trainen een stuk aangenamer, het veranderd gelijk alles. We kwamen rond 22.30 terug van deze dodemansrit. Snel de honden verzorgt, gevoerd, de spullen opgeruimd en te drogen gehangen. De hondjes geknuffeld en ben ik snel naar m’n Hutte gegaan om op te warmen. Dan vroeg ik of ik nog even naar binnen kwam, even een biertje drinken samen. Dat was supergezellig. Dan speelt gitaar en heeft een paar nummers gespeeld. Hij speelt prachtig en ik heb echt genoten. We hebben veel gepraat en Dan vertelde de meest geweldige verhalen over wat hij allemaal heeft meegemaakt in al die jaren. Wat een fijne en warme avond was dat, ik heb er erg van genoten. Eigenlijk ben ik iets te laat gaan slapen, maar het was het allemaal waard! This the life; work, train, sleep, repeat!

Goedemorgen! Daar zijn we weer, gisteren echt een goede training gehad, met veel spannende momenten, haha. Het inspannen ging echt lekker soepel. Beppi wilde voorop, hij meldde zich als eerste. Samen met Lille (dat betekent kleintje). Dat ging echt super.

We gingen met twee teams tegelijk op pad. De moeder van Viktoria ging ook mee; zij ging samen met Viktoria mee. We gingen rustig op paden maar bij de 1e splitsing had ik al een uitdaging. Normaal gesprokengaan we daar naar links, maar om een of andere reden dachten de honden daar anders over. ‘We gaan niet naar links, we gaan lekker naar rechts.’

Na een paar verwoede pogingen om ze naar links te krijgen heb ik opgegeven. Nu weet ik niet of dat nou een slimme actie was, maar ik dacht ook; het is trainen, dus voor nu laat ik het zo en moet ik gaan nadenken om een situatie als deze een volgende keer voor te zijn. Dus welke verwachtingen of signalen geef ik af zodat ik op tijd kan bijsturen, in plaats van op het moment dat het al te laat is en je een span van behoorlijk wat meters lang probeert bij te sturen. Na een kort overlegje besloten dat ik dus rechtsaf ging en Viktoria en haar moeder met haar span linksaf.

Het voordeel hiervan was dat we een ‘head on passing’ creëerden. Dat wil zeggen dat de teams elkaar onderweg op de kop tegen gaan komen. Een mooie oefening, want de honden passeren elkaar dan echt rakelings langs elkaar heen. Dus ik ging rechtsaf en zij dus linksaf. Ik liep de route dus nu andersom, ik had nu eerst de steile klim door het bos en dan het stukje over de weg. Dat was wel heftig, want er was zoveel mist, nog meer dan de dag ervoor. Toen zag ik zeker nog vier honden voor me en misschien de kontjes van diedaarvoor. Maar gisteren zag ik max vier honden. Nadat je boven op de berg bent geweest en weer de berg afgaat wordt het ook al een beetje donker. Dus je wil eigenlijk dan je lichten aan doen, maar dat werkt in de mist alleen maar tegen je. Je ziet gewoon echt helemaal niks meer. Dat vind ik toch wel erg spannend elke keer. Ik verlaagde de snelheid nog iets meer en gingen rustig verder. Op sommige punten langs de weg staan delen vangrail. Beppi en Lille besloten op een bepaald moment om achter de vangrail langs te gaan lopen, maar omdat ik maar drie meter voor me uit kan kijken, kwam ik daar pas achter toen we al veel te ver achter de vangrail langs waren. Tja, toen ben ik zelf ook maar achter de vangrail langsgereden met de quad, dat ging allemaal maar net goed. Gelukkig kwamen we al snel weer achter de vangrail vandaan, ik probeerde dat punt in te schatten zodat Beppi en Lille weer aan de andere kant van de vangrail terecht kwamen. Verder ging de route redelijk vlekkeloos. Aan het einde van de route kwam ik natuurlijk weer bij de splitsing uit, waarbij linksaf naar huis is en rechtsaf nog richting boer Tront gaat en dat stuk van de trail wilde ik er nog bij doen. En dan maar hopen dat ze rechts gaan, want de kennel lonkt natuurlijk voor ze. Dus voor mijn gevoel op tijd gekozen voor rechtsaf en zowaar we liepen rustig aan richting boer Tront. Bij boer Tront heb je nog een hele steile klim en dit is echt een mooie training voor de honden als het gaat om krachttraining. Dus hier laat je ze echt even flink werken. Je rijdt met quad zachtjes mee, maar je laat ze zoveel mogelijk zelf het werk doen. Wat gaaf is, is dat je merkt dat ze elke rit weersterker worden. Mentaal en lichamelijk. Bij boer Tront liepen we weer door zijn hek en konden weer richting de kennel.

Maar mensen wat een slecht weer hadden we deze rit. Naast de mist, regende het ook nog eens verschrikkelijk. Ik was echt koud en doorweekt. Bij de kennel aangekomen heb ik de hondjes uitgespannen, booties uitgedaan, voer klaar gemaakt, alles opgeruimd, spullen te drogen gelegd, booties uitgewassen en gesorteerd en de honden gevoerd. Toen was ik er ook wel echt even klaar mee. Ondertussen kwam Dan thuis, hij zei: “ik heb wat voor je” Hij kwam met een wasrekje en een kacheltje voor in m’n Hutte aanlopen. Dus nu kan ik het heerlijk warm maken in m’n Hutte. De kachel is wel erg krachtig zo bleek, want koken en de kachel tegelijk aan slaan de stoppen eruit. Stond ik in het donker te koken, haha. Maar ik heb de kachel nu iets anders ingesteld en nu gaat het goed.

De regen en kou van gisteren hebben m’n spieren niet heel goed gedaan, alles doet zeer en is stijf. Ik zal zo ook de hondjes even controleren, kijken of er nog een paar wat gemasseerd moeten worden na gisteren. Vandaag ga ik twee teams alleen trainen, dus een lange dag voor de boeg. En dan maar eens kijken hoe we het weekend gaan invullen. In ieder geval weer wat rust momenten voor de honden, kunnen ze lekker spelen en ravotten.

Ze kunnen hier op vier ha helemaal los, dat vinden ze prachtig! En ik ook!

Vandaag gaan we ook al het stro in de kennel verversen want met die regen is de hele kennel één grote grauwe natte plek. De honden lopennatuurlijk in en uit hun onderkomens dus ook in de onderkomens wordt het nat. Ik ga nu maar eens aan de slag, want ik wil op tijd terug zijn vanavond.

Ik merk dat ik veel onvrede voel in m’n lichaam na het slechte nieuws van gisteren. Ik ben teleurgesteld, boos en ik maak me erg veel zorgen. Maar ik weet ook dat het verspilde energie is om daar te veel mee bezig te zijn, dus ik probeer ver weg te blijven bij dat negatieve gevoel. Misschien lijkt het dus of het niks met me doet, maar het doet alles met me. Het is moeilijk om het te accepteren, maar ik kan niet anders. Op die momenten voel ik me wel even heel erg alleen; ik mis Linda, m’n kinderen. Je bent veel alleen hier, uren in stilte op de quad, in je Hutte. Veel tijd om na te denken en allerlei scenario’s door je hoofd te laten spoken. Dat zijn soms momenten dat ik me erg alleen voel en het gevoel heb er alleen voor sta. Het brengt me terug naar toe nik zo ziek was en ook veel met m’n eigen gedachten geconfronteerd werd, omdat ik verder niet veel anders kon dan stilliggen en denken. Dit zijn even zware momenten, maar ik wil niet dat ik hierdoor gedemotiveerd raak en dat anderen hierdoor ook gedemotiveerd raken. Sterker nog, ik wil laten zien dat ondanks alles ik blijf gaan voor het hoogst haalbare! ‘dust yourself off and back in the saddle!’ 

Goedemorgen, vandaag is het donderdag 12 november.

We hebben een flinke mentale klap te verwerken gekregen. De reden dat ik naar Noorwegen kon afreizen was dankzij het feit dat we een hoofdsponsor hadden gevonden. Zij zouden ons sponsoren met voeding en financiële middelen. Mijn droom: meedoen aan de Iditarod en heel veel geld ophalen voor kinderen met spierziekten was binnen handbereik. Helaas heeft de sponsor laten weten zich terug te moeten trekken. Ik kan jullie niet uitleggen wat dit mentaal met ons heeft gedaan. Een enorme klap en een behoorlijke zorg over hoe verder.

Gelukkig heb ik een fantastisch team achter me staan en zullen we alles op alles zetten om ons doel te behalen. Ik hoop op heel veel steun van vrienden, familie en bekenden. Ik hoop dat jullie ook anderen vertellen over ons en wie weet gebeurt er dit jaar weer een kerstwonder. Ik ben in ieder geval iedereen, die mij/ons steunt, ontzettend dankbaar voor de steun en het vertrouwen. Ik ga niet bij de pakken neerzitten, ik laat me niet ontmoedigen. Met of zonder, ik ga door tot het niet meer kan. En met deze belofte en woorden ga ik jullie meenemen naar de dag van gisteren. 

Het was echt een grandioze dag! We hebben een hoop gedaan, twee teams getraind en dat ging echt super fijn. Het vroor ontzettend hard. Prachtig, want je ziet het landschap langzaam veranderen in een winters tafereel. Op de bomen komt al een laagje rijp. Dat ziet er prachtig uit. Met die kou veranderd de quad trouwens in een alcoholist, die zuipt nu als een malle, echt niet normaal. We hebben dus ’s ochtends eerst brandstof gehaald, want dat ding had echt dorst na mijn pruttel avontuur en we hebben een paar kleine boodschapjes gedaan. Nou ja, klein, je bent hier gelijk 30 euro kwijt, Noorwegen is echt duur.

Toen ik gisteren de honden booties aan het aandoen was zat ik zo eens te rekenen, er gaan per dag zo’n 120 booties doorheen, à 1 euro per stuk! Dat is echt niet normaal eigenlijk, dus als er iemand nog een oma heeft die graag breidt…?! Een kerstpakketje booties zou welkom zijn, haha. Ik dacht nog even verder na; het voer bijvoorbeeld, er gaan 3 blokken van 20 kilo vlees en één zak droogvoer op een dag doorheen, dus dat zijn serieuze aantallen.

Ik keek hoever Viktoria was met inspannen en ik zag dat ze ook rustig aan deed met de booties aan doen, ik denk dat ze dat doet zodat het minder opvalt dat ik gewoon eigenlijk nog super traag ben met die booties. Ik vind het best wel vervelend dat ik nog niet zo snel en handig ben, en alsof Viktoria het aanvoelde wat ik dacht zei ze: “Ron, het voordeel wat jij brengt is nog meer rust. Doordat we iets meer tijd nemen, leren de honden rustig te wachten en dat werkt goed. Ze leren geduld opbouwen” Pfieuw, breng ik ook wat goeds met mijn ‘snelheid’, haha.

Tijdens het inspannen kwam Socks als eerste naar me toe rennen, zo van ik wil wel voorop! Dus oké, Socks, jij mag voorop. De tweede hond die aankomt rennen, laat ik nu meestal nog even gaan, omdat het vaak enthousiasme is, maar eigenlijk niet de plek die hij wil. Daar ben ik inmiddels wel achter, dus ik wacht altijd even met de tweede naast de lead te zetten. Ik zag dat Yenn naar voren rende, ik was al wat verder naar achter aan het inspannen. Ik zag dat hij vooraan ging liggen op een hoopje, zo van: “nou eh, hier ga ik straks lopen.” Ik moest een beetje grinniken, het ziet er zo grappig uit elke keer. Dus Socks samen met Yenn voorop. Dit leek een goede combi, althans, dat dachten ze zelf.  Goed, dus ik had het hele boeltje ingespannen en net toen we wilden vertrekken, bedacht Socks ineens: “nee, ik wil toch niet voorop.” Ik bekeek het tafereel en ik zag de duidelijke signalen. Dus ik heb Socks twee plekjes naar achteren gezet en Vega gevraagd om voorop te lopen. Daar leek ze wel oren naar te hebben. Een goede keus, zo bleek: wat een top rit hebben we gehad. Ik denk de beste tot nu toe. Het ging hard en krachtig. Ze trokken echt aan de quad. Dat voelde echt tof.

De route loopt altijd langs boer Tront. Boer Tront is geschiedenis-, biologie-, geologie en natuurkunde leraar, muscher én boer. Ik heb hem nu één keer ontmoet. Hij vertelde mij toen over de ijstijd en de verschillende lagen in de grond, super fascinerend zoals hij vertelt. Een bijzondere man, tof om hem ontmoet te hebben. Maar goed, daar moeten we dus altijd eerst heen. Hij heeft een prachtig hek staan op de weg waar we langs moeten. Halverwege dat hek heeft hij een gat gezaagd speciaal voor Dan, zodat hij zonder te stoppen door kan met de route. Het weggetje wat daar loopt heet nu ‘Dan Ditlefsen’ weg. Super grappig. Op een gegeven moment moet je een doorsteek maken in het bos, maar het was zo mistig dat ik de honden links van me één voor één zag verdwijnen, alsof ze opgingen in de mist. En dan komt het echt aan op vertrouwen op de honden. Je ziet echt geen hand voor ogen. Dan volgt er een steile klim door het bos heen met uitstekende rotsen, tussen bomen door en daar moet je dus goed omheen sturen. Van daar kom je op de autoweg uit en dat was nu ook extra spannend, want de voorste honden staan eigenlijk al op de autoweg en dan moet jij er nog op komen. Om veilig deze weg op te komen hebben we hier een trucje voor. We hebben een hele felle lamp op de quad en dan begin je te blinken met het licht, zodat verkeer je ziet aankomen. Alleen met de mist wist ik niet zo goed wanneer het moment was om te beginnen met blinken? Ik ben waarschijnlijk veel te vroeg begonnen met blinken, maar beter te vroeg dan te laat! We konden veilig de weg op komen. Dan loop je een stuk over het asfalt en duik je iets verderop weer het bos in en dan ga je echt de bergen in. Een flinke klim helemaal naar boven. En dan ineens kom je boven de mistlaag uit en dat, lieve mensen, is zo ontzettend gaaf! Want daarboven is het ineens helder en dan weet je niet wat je ziet, fenomenaal. Ik ben vergeten een foto te maken, ik denk daar dan echt niet aan. Je adem stokt, je kijkt, je kijkt naar de honden, je moet overal opletten, ze zijn zo eager en draven maar door. Als je stil gaat staan dan gaan ze onwijs stampij lopen maken, dus ik heb dit moment in m’n geheugen gegraveerd. We draven op een mooi tempo de berg op. Net na de bocht boven op de berg heb ik nog weer even een bootie check gedaan.  Ik heb erg van de rit genoten, de route ziet er nu zo gaaf uit door de vrieskou. Bij terugkomst was ik nog onder de indruk.

Wat in de kennel bij Dan en Viktoria erg belangrijk is, is het welzijn van de honden. Voor en na het trainen lopen de honden los. Lekker ravotten, spelen en veel knuffelen. Het is een grote berg van knuffelende kwijlende honden over je heen, alsof ze je willen bedanken voor de toffe rit. Het veel loslopen is een belangrijk onderdeel van de kennel. Het is goed voor de spieren, maar ook voor de socialisatie. Alleen wanneer de teefjes loops zijn, moeten we de groepen wat anders indelen en loslaten, want anders wordt het wel een beetje een bende natuurlijk, haha.

We hebben trouwens net een teefje weer terug op de kennel; Anya heet ze. Anya is gedekt en heeft nu een buik vol met puppy’s. Ze heeft de dracht periode bij de moeder van Viktoria doorgebracht. Op die manier krijgt ze extra veel aandacht en kan ze rustig drachtig zijn. En nu is ze terug en woont ze binnen bij Dan en Viktoria tot de pups geboren worden. Wanneer de pups voldoende gegroeid zijn, gaan ze naar de ren naast mijn Hutte. Een kinderdagverblijf voor de puppy’s zeg maar, daar verblijven ze met hun moeder samen en hebben ze hun eigen plekje. Als het voer gemaakt wordt mogen ze ook altijd even met de grote honden meespelen. Het systeem wat ze hier hebben zit gewoon goed in elkaar. Ik ben blij hoe ze met honden werken, hoe ze voor ze zorgen en hoe ze nadenken over wat ze nodig hebben. 

Ik ga me nu gauw klaarmaken voor de training, het is vandaag donker, grijs, druilerig en somber. Maar we gaan er weer flink tegen aan. Ik kan niet wachten op de sneeuw! 

Goedemorgen, het is vandaag woensdag 11 november. Ik spreek dit bericht in onder het genot van veel gekraak en gerommel. Ik heb weinig tijd en probeer dus te eten en mijn dagboek te vullen. Ik word steeds efficiënter en handiger met m’n tijd. We waren vannacht om 0200 uur terug en ik had eigenlijk al bij de honden willen zijn. Dus even rappie rappie.

Nu na een paar keer op pad geweest te zijn, krijg ik steeds meer een beeld bij wat er tijdens zo’n tocht gaat/kan gebeuren. Het is super belangrijk om vooral veel en lang op pad te zijn. Tijdens lange trainingen is de kans op allerlei situaties natuurlijk veel groter dan op korte ritten. Situaties waarnaar ik moet handelen en ik heb nu tijd om er over na te denken hoe ik zo’n situatie het beste kan aanpakken. Al zorgt de ene situatie ook weer voor een nieuwe situatie, je krijgt dus een soort sneeuwbaleffect.

Bijvoorbeeld een hond verliest een bootie, ik stop dan om dat op te lossen. Uiteraard heeft de hond bedacht dat ie geen bootie aan wil, dus trekt 10 keer zijn pootje op als ik de bootie aan wil doen. “Maar ja, vriendje, je moet wel een bootie aan, want anders krijg je zere pootjes en dat is het laatste wat ik wil.” Nou eindelijk die bootie aan, maar dan heeft een andere hond ook bedacht dat ie z’n bootie uit wil. Want super irritant die bootie. Tja en zo ben je van de één naar de andere aan het gaan. Dus hoe langer ik stil sta, hoe groter mijn probleem kan worden. Dus snelheid en handigheid is essentieel. Op zich wel tof dat ze die booties uitdoen als ik bij een ander een bootie aan doe, want dan kan ik lekker veel oefenen, haha. Dus snel schakelen is de boodschap.

Het trainen verder gaat gewoon super goed. Het zijn die kleine dingetjes, maar daar zit de uitdaging, want als je moe bent lijken kleine dingen ineens grote dingen. En voor je het weet voelt het wat negatief. Nu ben ik van mezelf niet snel negatief, maar ik moet dan wel echt m’n hoofd erbij houden. Ik loop nu met een vrij groot team, die train ik nu in m’n eentje. Het vertrouwen wordt groter, maar je bent toch zo’n twee uur bezig met voorbereiden voor de training; voeren, de lijnen uitleggen, de quad klaarzetten, de harnassen om doen, booties omdoen, inspannen enz. enz. Dan ben je een paar uur onderweg trainen en dat 2keer. Dat vraagt veel focus, positiviteit naar de honden, continu opletten, goed kijken naar het gedrag van honden, de gesteldheid van de honden. Je kunt niet even verslappen. De honden vertrouwen op jou en je hebt de verantwoordelijkheid om scherp te blijven, continu. En dan heb ik het nog niet over de randzaken, zoals bijvoorbeeld m’n eigen verzorging, hygiëne en mentale gesteldheid. Dus ik heb besloten om wat zaken slimmer aan te pakken, zodat ik slimmer met m’n tijd om ga. Het is een feit dat het pittig is, nu denk ik ook dat dat is waar het omgaat. Mijn mentale gesteldheid, wat kan ik aan, tot hoever kan ik gaan, kijkenwaar mijn grens ligt. Komt er een moment dat ik breek en straks bij Dan op schoot kruip en heel hard ga huilen. Haha, zie je het voor je?

Het was verder een prachtige rit gisteren, alleen het was ontzettend koud. Beide ritten was het ook super mistig. Ik zag de eerste vier honden voor me, de rest zag ik gewoon niet. En dat is natuurlijk ontzettend spannend. Ik ken het terrein niet heel goed, ik moet vertrouwen op de honden, maar ook dat hoort erbij. Dit soortweersomstandigheden zullen er straks ook zijn. Maar het is goed gegaan, want toen we terugkwamen had ik alle honden nog. 😉

Ik eet nu gauw m’n broodje op, want ik moet nog brandstof gaan vinden. De tank van de quad is leeg. Gisteren toen we de berg op gingen begon ineens het lampje te knipperen, ik kan je zeggen dat dat ook een spannend moment was: ‘serieus, nu?!” Want zo’n helling komen de honden echt niet met zo’n quad omhoog. Ik was even bang dat ik nog moest gaan duwen ook. Haha. Of Dan en Viktoria uit bed bellen. Welke Hollander gaat nu om 2 uur ’s nachts met een paar honden op een berg zitten? Tja, ik dus…

Maar ik denk altijd maar zo, het zal een ander ook kunnen overkomen. Dus rustig blijven en dan maar zien waar het schip, of eigenlijk de quad, strandt. Gelukkig kwamen we de berg op, later onderaan de berg begon de quad wel echt te hikken en te stotteren. Gelukkig was het toen nog 500 meter naar huis. Ik heb hem nog twee keer opnieuw moeten starten, maar we hebben het dus net gered.

Misschien een beetje een rommelig verhaal vandaag, maar m’n hersenen laten me ook een beetje in de steek geloof ik. Ik ga nu gauw naar de honden, misschien kunnen ze met hun knuffels wat endorfine losmaken zodat m’n hersenen weer zuurstof krijgen, haha.

Laters!

Het is dinsdag 10 november, de afgelopen twee dagen waren rustdagen in de kennel.  Zondag het standaard ritueel gedaan. Kennel schoonmaken, honden voeren, aandacht geven, pootjes controleren. We hebben even goed gekeken hoe ze eraan toe waren. Ze ogen vrolijk, ontspannen en blij. De honden die wat lichte zere pootjes hadden, waren eigenlijk alweer helemaal in orde. Het bewijst dus ook hoe belangrijk het is om hier goed aandacht aan te geven. We hebben de hondjes lekker vrij laten lopen, ze hebben heerlijk gespeeld en lopen ravotten. Het is mooi om te zien hoe de honden elkaar opvoeden, in balans houden en hun skills oefenen met elkaar. Ik heb goed geslapen, echt als een baksteen. Dat lukt ook prima hier, met veel frisse luchten het harde werken.

De afgelopen dagen hebben Dan en ik samen geklust aan het huis van Dan en Viktoria. De plek die zij hebben weten te bemachtigen is echt adembenemend. Ze hebben alles zelf opgebouwd, ze zijn al heel ver, maar er is nog genoeg te doen. Dan heeft als missie de 200 jaar oude Noorse woning weer helemaal in ere te herstellen. Hij heeft aan het oude gedeelte een nieuw gedeelte gebouwd. Zo probeert hij het oude te bewaren en een modern gedeelte eraan toe te voegen. Het is leuk om deze plek te zien ontwikkelen. We hebben eerst het nieuwe gedeelte opgeruimd en daarna zijn we samen de steiger opgegaan en zijn we met het dak aan de slag gegaan. Dan wil heel graag voordat de winter echt komt het dak in orde hebben. We hebben zondag een deel van de kap kunnen doen. Ik ben blij dat ik hem kan helpen hiermee. Aan het einde van de dag hebben we met z’n drieën een vergadering gehouden over hoe we verdergaan met de honden, hoe we verder gaan met de trainingen en welke stappen we moeten gaan nemen. Ik vind het echt geweldig dat ze me erbij betrekken, uiteindelijk is het hun plan, zij weten waar ze naartoe willen en wat hun planning is. Ik ben hier een aanvulling op en kan ze steunen in het grote plan en het doel van Snow Blizzard samen met hun vorm te geven. Het was een leuke meeting, we zijn super positief, het ziet er goed uit. Tijdens de meeting merk ik weer de gezonde spanning, het besef wat we aan het doen zijn en dat ik dit echt mag gaan beleven. Ik dwaalde even af in mijn gedachten naar 12 jaar geleden, het moment waar mijn leven aan een zijden draadje hing en ik niet wist hoe ik eruit zou komen. En ik zag mezelf hier zitten met deze twee fantastische mensen die me willen helpen. Ik vind het zo tof! Ik vond het echt een fijne dag. Afgelopen dinsdag, mijn vetrek naar Noorwegen, bevond ik me ineens in een heel andere wereld, als of ik aan het tijdreizen was geweest. Dus zondag was het fijn om even een soort van moment van bezinning te hebben. We hebben hard gewerkt, maar het was even anders hard werken. Rond 1900 uur waren we klaar en ben ik rond 19.30 uur de honden gaan voeren en verzorgen. Daarna heb ik me even teruggetrokken en heb ik even met Linda gebeld. Doordat er van alles gebeurt in mijn hoofd merk ik ook hoe hard ik haar mis. Ik mis haar, ik mis mijn kinderen Senna en Jaydi. Ik hoorde de kinderen enthousiast babbelen over hoe leuk het weekend was bij Linda en ik besef weer eens hoe belangrijk zij zijn voor mij, ik besef me wat ik heb thuis en hoe bijzonder het is dat ze mij onvoorwaardelijk steunen in mijn journey.

Gisteren is er niet heel veel gebeurd op het gebied van trainen, ook gisteren was een rustige dag. Voor ons daarentegen was het een heeeeele lange werkdag. Alleen niet een werkdag zoals de anderen. We hebben nog meer gas gezet op het dak van het nieuwe woongedeelte. Binnenkort verwachten we veel sneeuw en het is echt hard nodig dat het dak voordat de sneeuw komt klaar is. Er kunnen hier behoorlijk wat meters vallen en als je dat op je bouwzeiltje hebt liggen en het zakt naar binnen daar word je niet vrolijk van. Dan heeft veel bouwmaterialen gebruikt om mijn Hutte in orde te maken voor mijn komst, dus hij ging ’s ochtends vroeg op pad om materialen op te halen. Ik ben ondertussen verder gegaan met de afwerking van mij Hutte. Ik ben begonnen met latten op de zijwanden te bevestigen, hier komen straks de afdekdelen overheen. Rond een uur of 2 kwamDan terug en zijn we verder gegaan met het dak. We zijn tot een uur of 11 ’s avonds doorgegaan. Het is natuurlijk vroeg donker, dus hoofdlampen erbij. Inmiddels vriest het ook al een beetje, dus het is goed oppassen op de gladde delen. Dan was de held en werkte op het dak, ik bleef braaf op de grond en de steigers, zaagde alles op maat en gaf het aan zodat hij het op het dak kon bevestigen. Ik moet zeggen het ging best lekker en het is gelukt, het dak is dicht, de sneeuw mag komen! ’s Ochtends heb ik de honden verzorgt, de rest van dag heeft Viktoria de honden aandacht gegeven. Ze ogen super relaxed en hadden ze weer een lekker losloop dagje. Ze kunnen lekker rond te scharrelen en volgen Viktoria waar ze gaat. De puppy’s lekker ravotten, de hondjes werden lekker gemasseerd. Viktoria checkt de stramme spieren en ze krijgen zo’n dag extra veel aandacht. Uiteraard wil je graag met de honden bezig zijn, maar ik vond het ook belangrijk om Dante helpen en heb bewust gekozen om samen met hem het dak in orde te maken. Ik merkte dat hij zich echt zorgen maakte over de naderende sneeuw, ondanks dat we niet kunnen wachten dat het komt voor het trainen. En we zijn blij dat het gefikst is, het is dicht en de sneeuw kan komen. Om 11 uur ‘s avonds waren we het ook echt zat, Viktoria had nog heerlijk wat eten gemaakt, we hebben samen nog wat gegeten en ben ik om 12 uur naar bed gegaan.

Vandaag gaan we weer volle bak aan het trainen, het wordt een lange dag, dus ik ga me snel klaarmaken en starten met het ochtendritueel. Als poep echt goud was, waren we nu ‘stinkend’ rijk. 

Ik word vroeg wakker en ik denk dat jullie zelf kunnen invullen hoe de ochtend verloopt. 😉

Als ik klaar ben loop ik snel even naar mn huisje. Ik bel met Linda en merk als ik haar stem hoor dat ik haar ontzettend mis. Ze is mijn steun en toeverlaat en steunt me onvoorwaardelijk, maar tegelijkertijd gaat dat gepaard met offers brengen. Ook bel ik mn vader Wout even. Hij is vandaag jarig. Ik heb nog even tijd over en pak mn rust. Als ik iets geleerd heb tijdens mijn tijd in dienst is het slapen wanneer je kunt slapen.

Als ik weer wakker word ga ik naar de honden toe, ik controleer ze en geef ze even wat aandacht. Ik kijk rond en ik besluit wat op te gaan ruimen in en om het terrein. Dan is altijd aan het klussen en doen, dus ik besluit alvast wat werkzaamheden aan te pakken. Ik maak ook alvast het voer klaar voor na het trainen, dat is altijd een behoorlijke klus. Het scheelt straks weer als we terugkomen.  Viktoria komt aanlopen en samen behandelen we pootjes van de hondjes waar het nodig is. Na het behandelen van de pootjes maken we ons klaar voor vertrek. We gaan vandaag met dezelfde teams en lopen dezelfde ronde.

Viktoria neemt meer honden mee dan gisteren en vandaag mag Louis ook mee. Louis is een mix van Malemut, Alaskan, Husky en Groenlander en de mascotte van de kennel. Louis heeft niet de kwaliteiten om bij de toppers te horen, maar ook Louis hoort er wel echt bij en mag af en toe lekker mee trainen. Hij lijkt super trots op het feit dat ie mee mag.

Een ander bijzonder geval is Rosalie. Rosalie is eigenlijk van de moeder van Viktoria, maar blijkt een groot talent te zijn. Dus Rosalie gaat vaak mee. Het enige nadeel van Rosalie is dat ze erg zenuwachtig is. Deze kennel is gebouwd op rust en respect voor de honden en de honden onderling. Alles gaat hier heel rustig en zonder stress tot aan het inspannen toe. Behalve als het hek opengaat, dan wordt de groep super enthousiast en is er geen houden meer aan. Maar met alle andere activiteiten hier in en om de kennel is het super ontspannen en rustig. Alleen Rosalie is dus niet zo ontspannen van zichzelf. Ik zie dat Viktoria Argon uitnodigt om naast Rosalie plaatst te nemen in het span. Ik begrijp het niet, want Argon lijkt Rosalie helemaal niet zo leuk te vinden. Waarom zou ze dat doen? Maar het is een bewuste keuze, zo blijkt; Tijdens het inspannen is Rosalie dus zenuwachtig. Ze is dan druk aan het piepen, blaffen en doen en je wil niet dat dat mogelijk overslaat op de andere honden. En zoals waarschijnlijk elke hond zou doen, irriteert Argon zich dood aan haar; dat geschreeuw in z’n oor. Argon trekt een geërgerde kop, maar laat zich niet verleiden tot druk gedoe. Nee, Argon kijkt kwaad voor zich uit en opeens snauwt hij haar echt ongelooflijk af. Rosalie schrikt zich een ongeluk en houdt zich prompt stil. Ik kijk wel met een schuin oog of dat het allemaal wel goed gaat, want Argon snauwt haar wel echt flink af. Viktoria zegt: “Laat ze maar Ron, niet mee bemoeien, let maar op.” En echt hé, hij raakt haar niet aan, doet haar geen pijn, maar tikt haar wel op haar spreekwoordelijke pootjes dat ze niet zo hysterisch moet doen. Omdat hij verder super chill is, zie je dat Rosalie begrijpt dat ze niet zo hysterisch moet doen en houdt zich rustiger. Argon weet precies hoe hij met Rosalie om moet gaan. Fascinerend om te zien. ‘Free shapen’ noemen ze dit. Het team het zelf laten oplossen. Het is een prachtige methode en ik geloof er in. Jij als (bege)leider zet je team in om onderling elkaar te helpen. Ik heb Rosalie ook niet meer gehoord. Ik weet zeker dat als we ons als mens hier te veel mee hadden bemoeid, dat dit resultaat niet behaald zou zijn. In zo’n geval blijf je steeds heen en weer lopen om Rosalie terecht te wijzen. Als je dus goed kijkt naar je team en de verschillende rollen die binnen het team aanwezig zijn kun je bewuste keuzes maken om dit soort problemen in de groep aan te pakken.

We zijn klaar om te vertrekken. Viktoria voorop en ik erachteraan. We kwamen al snel weer een musher tegen en ik zag hem eigenlijk iets te laat, omdat hij een soort van achter Viktoria vandaan kwam. We waren net op pad dus honden waren nog in hun volle enthousiasme. Het ging weer niet helemaal vlekkeloos, maar we zijn ze zonder kleerscheuren gepasseerd.

Ik had natuurlijk het plan om Viktoria beter bij te houden dan gisteren en eigenlijk ging dat best goed, echt tof vond ik dat! Bovenop de berg is een soort van rotonde en ik bedenk me dat het wellicht een goed idee is om de volgende keer Viktoria iets uit te laten lopen op mij, zodat ze mij dan kan passeren op haar weg terug, een mooie oefening om het passeren te oefenen. Ik ga overleggen met Viktoria of dat iets is wat we de volgende keer kunnen doen.

Onze trainingsronde verloopt eigenlijk redelijk vlekkeloos, als we onderaan de berg komen gaan we een stukje over de weg.  Ik doe nog een bootie check, ik kom erachter dat er nog een bootie gesneuveld is en eentje is verdwenen. Ik maak het in orde, ik kijk op en zie dat Viktoria nu toch wel een stuk uitloopt op mij.  Ik stap weer op de quad en geef de honden aan dat we weer verder kunnen. We rijden het terrein op en ik ben echt super tevreden. Ook Viktoria geeft aan dat ze erg tevreden is. Dat geeft me een enorme boost. We verzorgen de honden en ik zoek een lege fles voor wat water. Viktoria haalt er een voor mij en Dan vraagt of ik nog wat koffie wil drinken. Ik denk even na en besluit deze over te slaan. Ik ben supermoe. Morgen is het zondag en ga ik met Dan klussen aan het huis. De honden hebben een rustdag, dus deze dagen wil ik gebruiken om wat te klussen en wat te rusten.

Als ik mijn Hutte in loop valt mijn oog op de twee racevesten die Dan en Viktoria hebben opgehangen tegenover mijn bed. Deze hesjes zijn van de Finmark 1 van Cat. kwalificatie wedstrijden voor de Iditarod. Ik vermoed dat ze deze hebben opgehangen om mij steeds te herinneren aan waar we dit allemaal voor doen. Ik weet wat deze hesjes betekenen voor Dan en Viktoria en probeer me voor te stellen wat ze gekost hebben om daar te komen. Ik kijk ernaar en allerlei gevoelens gieren door m’n lijf: wilskracht, vastbeslotenheid, vertrouwen, vechterslust, dankbaarheid, maar ook spanning, onzekerheid en vermoeidheid.

Ook dit is een van de manieren waarop Dan en Viktoria mij mentaal voorbereiden op wat komen gaat. Ik moet nog zoveel leren, ik moet nog zoveel ondergaan, ik moet nog zo mezelf tegenkomen. Ik ben ze nu al zo dankbaar. En mijn tijd is kostbaar hier, ik heb maar 2 maanden om te trainen en 1 maand staat in het teken van de wedstrijd. Ik besef me dat we echt iets heel, heel bijzonders aan het doen zijn; dat ik dit als Nederlander mag doen onder deze omstandigheden.

Vandaag begint de dag vroeg en staat er weer een training op het programma. Mijn lichaam kraakt en piept nog steeds flink. We beginnen met de dagelijkse routine; het voeren en verzorgen van de honden. En natuurlijk eerst al het bruine goud vinden. We hebben zwaar getraind de afgelopen dagen en bij controle zie ik dat er wel wat gevoelige pootjes zijn. De honden zelf doet het niks, maar toch. Vandaag traint Viktoria ook mee. Zij traint toch ook weer op haar manier en ik vind het ook wel weer tof om mee te kijken met haar.

Vandaag ben ik extra nieuwsgierig hoe de honden op mij reageren, ze zijn een beetje brak net als ik en dan hebben zij natuurlijk het echte werk gedaan. Het zijn echt helden die honden. Er is me trouwens wel iets opgevallen. In de afgelopen maanden hadden Dan en Viktoria foto’s en video’s van de honden gedeeld met mij. En vanaf het begin viel me altijd 1 hondje mij extra op: Otto. Het is een ontzettend blije rakker, ik vond hem gelijk al super grappig. Maar nu lijkt het erop dat Otto mij ook grappig vindt. Hij hangt de hele dag om me heen en laat me amper met rust. Als ik de kennel in loop is hij direct bij me, legt zijn kop op m’n been en probeert op allerlei manieren knuffels te ontlokken. En als ik wegloop vouwt hij zich helemaal om me heen alsof hij me wil tegenhouden en zodra ik stil sta, zit hij naast me. Ik weet niet waar ik het aan verdiend heb, maar hij doet echt z’n best.

Toch nog even terug naar de pootjes. De pootjes zijn echt een dingetje, daar moet je goed opletten en goed verzorgen. De honden zelf interesseert het niet zo, als die hun harnas aankrijgen dan gaat er een knop om. Ze hebben maar 1 doel en dat is lopen, maar dat is dus juist waar wij voor moeten waken. Dus ik ben degene die dat in de gaten moet houden, ik ben degene die dat moet doen. Viktoria begint met het verzorgen van de pootjes en ik voel me toch een beetje schuldig. Ik weet dat ik er niet direct wat aan kan doen, maar toch vraag ik me af, had ik beter moeten controleren, heb ik niet goed opgelet, heb ik signalen gemist? Ik moet daar echt handiger in gaan worden, nog beter worden. De checkmomenten beter aan gaan voelen.  Wanneer moet je controleren? Is dat na 5 minuten, na 10 km, moet je 5 keer stoppen of 8 keer. Het is de normaalste zaak van de wereld, maar toch. 

Pootjes verzorgen is echt iets waar Viktoria en Dan ontzettend veel aandacht aan besteden. Er wordt een emmertje met lauwwarm water gemaakt, de pootjes worden eerst schoongemaakt en goed droog gemaakt. Dan controleer je of de plekjes goed schoongemaakt zijn. Viktoria heeft een eigen zalf gemaakt, daar smeert ze de pootjes dik mee in en dan gaat de bootie erover. De booties die ze gebruiken voor de gevoelige pootjes zijn echt speciale booties. Een stevig geweven textiel met een soort rubber zooltje. Nadat we alle hondjes hebben gecontroleerd en waar nodig behandeld hebben, begint het feest van inspannen weer. Ik blijf het leuk vinden hoe dat gaat. Elke keer weer is het een verassing welke hondjes komen, wie welk plekje kiest. Het gaat gepaard met veel plezier, knuffels, spelen en dollen. Het leuke nu is dat er ook paar jonge honden mee gaan. Deze honden mogen een paar kilometer meedoen en worden er dan weer uitgehaald. Ze hebben hier een strak schema voor gemaakt zodat de jonge honden niet overvraagt kunnen worden. Viktoria en Dan zijn heel streng hierin. Ik ga aan de slag met het inspannen van de honden, gisteren moest ik geduldig wachten tot de honden naar me toe kwamen om zich aan te bieden, er zat wat meer tijd tussen. Nu weet ik niet wie ik moet kiezen, ze bieden zich nu allemaal (on)geduldig aan.

We vertrekken dus met 2 teams tegelijk vandaag. Dan had me gisterenavond gevraagd of dat ik me comfortabel voelde met het team. Jazeker heel erg comfortabel. Hij zei: “oke, dan gaan we door met deze teams en met de afstanden die we nodig hebben om ons voor te bereiden. Het zijn zulke weloverwogen stappen. Eerst zag ik de rode draad nog niet, maar nu wel. Het klopt gewoon zoals hij het heeft bedacht samen met Viktoria. We zijn klaar om te vertrekken. Ik merk dat het sturen nog een kunst op zich is, zo’n lange slinger is en blijft een hele uitdaging. Soms moet je wijder sturen zodat er niet 8 honden het bos in raken of nog erger in de afgrond. We hebben afgesproken dat ik Viktoria gewoon zou volgen. Op een gegeven moment zie ik een bootie eraf komen en stop ik om dat in orde te maken. Ik vind het lastig om hier goede keuzes in te maken, moet ik gelijk stoppen of later. Ik raak wat verder achterop bij Viktoria, maar ik wil ook voor die pootjes zorgen. We lopen dezelfde route als de dagen ervoor, maar doordat ik zo bezig ben met die pootjes raak ik steeds verder achterop. Ik kan haar niet meer bijhouden. Gelukkig weet ik inmiddels de weg en de honden gaan gewoon voor. Ik hoop dat ik ze weer inhaal op het moment dat zij de puppen gaat wisselen, maar dat is me niet meer gelukt. Tja en dan blijkt dus ook ineens dat je voorbereidingen zo verschrikkelijk belangrijk zijn, want een team wat dus goed voorbereid is dat hobbelt ook gewoon rustig verder en die zie je dus ook niet meer terug. Je komt er dan ook gewoon niet meer bij, ondanks dat ze misschien maar 10 minuten tijd hebben gekregen om weg te lopen. Als ik boven op de berg kom, staat Viktoria te wachten op me en vraagt of alles oke is. “Ja, alles is oke”, grijns ik. “Nou prima dan gaan we weer.” En weg is ze.  Nu heb ik wel echt het plan om bij haar te blijven, maar helaas. De ervaring haalt me snel in, haha. Viktoria lijkt dan toch minder problemen te hebben, als dat ik ze heb of zie en ze hobbelt gewoon lekker terug en ik ben haar alweer kwijtgeraakt. En hier komt mn leermoment: Pff ik moet nog zoveel leren, dat is wel duidelijk. Ik wil zo graag dat ik direct kan wat ik moet kunnen. De drang om alles goed te doen, in 1 keer, niet pas na 100 keer.

Eindelijk ben ik ook thuis en moeten de honden worden uitgespannen. Dat werkt ook weer zo grappig. Bij mijn eigen honden moest ik naar de honden toe om de harnassen af te doen. Hier ga je naar het rek waar de harnassen hangen en ze komen 1 voor 1 hun harnas brengen. Ze staan niet in de rij ofzo, maar elke keer komt er eentje naar je toe zo van: nou ik ben eigenlijk wel klaar en als het harnas uit is lopen ze weer weg. Alleen Otto niet. Als Otto zn harnas komt ‘brengen’ en ik hem uit heb gedaan, gaat ie naast me zitten en duwt z’n kop tegen mn been. Ik kijk hem aan en leg mn hand op zn prachtige kop. Hij kwispelt en duikt nog iets verder in me. Ik zal niet zeggen dat hij mn favoriet is, maar ’t is echt een hond die mij het gevoel geeft dat hij voor mij kiest. Dat schept toch een speciale band. 

Overigens merk ik dat de andere honden me al meer opzoeken en aan het onderzoeken zijn. Ik ben klaar met uitspannen en samen verzorgen we de hondjes. Pootjes controleren, voeren en aandacht geven. Inmiddels is het al behoorlijk laat. We evalueren nog de training; strategie, tips en aanwijzingen en met deze evaluatie en huiswerk ga ik richting mijn bed. Ik ben erg moe en weer duizelt de informatie in m’n hoofd. Ik merk dat er een onverklaarbare energie door mn lijf heen giert. Ik denk terug aan de training, het klungelen met die booties, het achterop raken en ik voel dat ik baal dat ik er nog lang niet ben. Het maakt de strijder in me los, ik ben vastbesloten om samen met deze knapperds de beste te worden in ons soort. Uiteindelijk val ik onrustig in slaap.  

Als ik wakker word schiet direct de adrenaline door mijn lijf! Vandaag de dag dat ik zelf ga trainen. Ik voel een immense spierpijn. De toch wel ineens vele fysieke belasting voel ik in elke spier. Ik ben natuurlijk ook wel een sukkel, ik ga gelijk vol gas, gun mezelf weinig tijd om rustig in te dribbelen. Die tijd is er ook gewoon niet vind ik. Niet miepen, gaan! Het is de enige manier om snel te leren. Veel vallen, dan leer je het snelst weer op te staan.

Ik begin met de dagelijkse routine en dat betekent eerst mezelf verzorgen en dan de honden. Ik moet dat echt eigen maken om persoonlijke aandacht te borgen. Zodra ik alle werkzaamheden heb gedaan ben ik me klaar gaan maken voor onze eerste training. Dan had me nog een aantal belangrijke tips meegeven, met name over het samenstellen van het team. Ik kan hier natuurlijk niet al teveel over vertellen omdat dit onderdeel is van de strategie en manier van trainen met ons team.

Het eerste wat ik moet doen was Booties aandoen. Booties? Ja booties: dit zijn eigenlijk gewoon schoentjes voor de honden. Omdat er nog geen sneeuw is en ze veel over graffel paden lopen, willen we de pootjes zoveel mogelijk beschermen.

Ik begin met de honden booties aan te doen, dit is nog best een gedoe. 10 honden booties aandoen, zie je het voor je? Maar uiteindelijk zijn ze er allemaal klaar voor. Ik kijk even naar het spektakel in de kennel en pak de harnassen om verder te gaan met inspannen. En dat inspannen is zo gaaf. Ze bieden zich weer allemaal stuk voor stuk aan. Ze wachten netjes en duiken zo een harnas in als je die voor houdt. Af en toe is er eentje die vindt dat hij voorrang heeft en klimt bijna over me heen om een harnas om te krijgen. Ik moet inwendig lachen. Ze zijn zo eager en enthousiast. Na het inspannen kunnen we dan eindelijk vertrekken. Tja en dan moet je de route weer vinden. Wij hadden natuurlijk ’s nachts gelopen en ik herkende eigenlijk bar weinig. Gelukkig had ik de GPS aangezet gisteren en kon ik de route ongeveer terugkijken.

Het lopen is echt fantastisch; de omgeving is prachtig. In het begin zijn ze overijverig, het ergste enthousiasme moet eraf. Maar bij duurloop is het natuurlijk belangrijk om je energie te verdelen over de lengte van de route. Vrij in het begin had ik al een passage met een andere musher. Die kwam van de andere kant. Doordat mijn team nog behoorlijk vol energie zat, had ik daar wel even mijn handen vol aan. Nog wat slingerend hebben we ze gepasseerd. Het grote verschil is nu ook dat we trainen met een quad en niet met een slee. Ik kijk uit naar het moment dat de sneeuw gaat vallen en we met de slee aan de slag kunnen.   

De kleine paadjes, weggetjes, afdalingen; dat wordt behoorlijk spannend, haha.

 

Ik heb genoten van mijn eerste training on my own. Mijn lichaam kraak en piept, ik ben moe en m’n hoofd draait overuren. Maar ik voel dat ik leef, ik voel me top. Dit smaakt naar meer! 

Ik werd om half 6 wakker en heb mezelf gedwongen om nog even te blijven liggen. Dan had me de vorige dag verteld over het ochtendritueel. Nadat ik mezelf had opgefrist, was er nog geen Viktoria of Dan te zien, dus ik ben tegen 8 uur naar buiten gegaan, de poepscooper gepakt en de kruiwagen en ben ik begonnen met schoonmaken. Dat was de eerste keer dat ik bij daglicht met volle aandacht de kennel in liep; en daar stonden ze dan. Ik had nu echt even tijd om ze in me op te nemen. Wat zijn het toch innemende dieren. Ze zijn dol op aandacht, gek op knuffelen. Ze zijn stuk voor stuk zo lief en aanhankelijk. Het is ook best indrukwekkend zo die kennel, met al die honden. De kennel bestaat uit een groot terrein met heel veel aparte onderkomens voor de honden. Ze hebben allemaal hun eigen plekje. Er zijn op dit moment 30 honden, die bijna allemaal getraind en ingezet kunnen worden. Echt bizar dat ze zoveel goede honden hebben die daadwerkelijk ook de kwaliteiten hebben om deze sport te kunnen beoefenen.

Ik heb elke hond even aandacht gegeven. Natuurlijk zijn ze niet allemaal zo enthousiast, want uiteindelijk kennen ze mij nog niet. Hier zal ik heel veel tijd in gaan investeren om een band op te bouwen met de honden. Nadat ik de kennel had schoongemaakt, was er nog niemand te zien. Dus ik dacht, ik ga alvast het ontbijt maken voor de honden. Dan had mij de dag ervoor laten zien hoe dat gemaakt werd. En dat is een beste klus om voor 30 honden eten te maken. Toen ik het eten gemaakt had was er nog geen Dan te zien. Dus ik dacht dan ga ik ze gewoon alvast voeren. En dan kom je de kennel binnen met voer en dat is een beleving op zich. Oke, waarschijnlijk zal het enthousiasme vooral vanwege het eten zijn, maar toch.

De eerste hond kroop echt helemaal in me, knuffelen, snuffelen en tegen me aan draaien. Echt zo super lief. Aan het einde van de kennel hebben ze nog een aparte ruimte, hier zit een moeder met puppy’s. Echt zo super leuk, die blije kleine enthousiaste beertjes. Het valt echt op dat de kennel 1 grote oase van rust en positiviteit is. Nadat ik ze had gevoerd en geknuffeld kon ik eigenlijk gelijk de tweede ronde poep ruimen starten en dan merk je eigenlijk wel aan je lijf dat je deze werkzaamheden op deze manier niet gewend bent.

Ik ben naar mijn hut teruggelopen en ik ben mijn koffers gaan uitpakken en alles een beetje een plekje gaan geven. Ik had gezien dat Dan inmiddels was vertrokken naar zijn werk, hij had een enorm drukke dag op het werk voor de boeg. Viktoria kwam naar buiten en samen zijn we naar de kennel gelopen, ze vertelde me alles over de hondjes. Ze vertelt over elke hond wel iets bijzonders of iets grappigs, je hoort de liefde in haar stem en je voelt dat elke hond als een kind is voor haar. Ze kijkt naar het schrijfblokje in m’n hand en vraagt: “wat ben jij eigenlijk aan het doen?” “Ik ben de naambordjes aan het tellen en aan het opschrijven hoeveel er nog bij moeten komen. Ik wil graag voor degene die nog ontbreken een naambordje maken.” Viktoria vond dat superleuk en samen zijn we gaan zoeken naar materiaal om de bordjes te maken en ben ik de namen gaan vrezen in het hout. Door de hele middag met de namen bezig te zijn heb ik ze ook gelijk een beetje leren kennen. 

Aan het eind van de middag hebben we pizza gegeten en koffie gedronken en toen was het toch echt tijd om te gaan trainen. Tja en Dan traint echt bijzonder gaaf! Ik kan niet teveel vertellen over het trainen zelf, maar vertrouw me, deze man weet wat hij doet. Hij heeft de perfecte honden, de materialen en de skills. Indrukwekkend als je de lijnen gaat uitrollen om de honden in te spannen. Inmiddels is het bijna donker, dat maakte het wel wat lastig voor mij. Je weet nog niet alles te liggen, het terrein is onbekend, de honden zijn onbekend. Voordat je 22 honden in hun harnassen hebt, ben je echt wel even bezig. De harnassen moeten perfect zitten, de juiste maat bij de juiste hond. Dan liet me het mooi allemaal zelf uitdokteren, maar gaf me gelukkig alle tijd en ruimte. Het is zo mooi om te zien hoe je met deze dieren echt kunt samenwerken! Ook met de harnassen uitdelen; elke keer komt er een hond naar je toe om een harnas op te halen. 1 voor 1 komen ze naar je toe, dus niet alle 22 tegelijk, nee echt 1 voor 1. Dat is toch fantastisch. En als je bij het span gaat staan komen de honden vanzelf naar je toe en sommige honden gaan al op een plekje staan waar ze graag willen lopen. Gaaf toch? Dan laat ook de honden zelf hun positie kiezen en daar neemt hij ook de tijd voor. Dan is alles klaar en zie je wat een indrukwekkend spektakel het is om 22 honden ingespannen te zien. 

Dan gaat het hek open en voel ik de adrenaline door mn lijf gaan. We vertrekken voor een behoorlijke afstand, alles in het donker. Het is echt een enorme stoet voor ons, het is zo’n vreselijk lang eind. De route bevat ook haarspelt bochten en er zijn dus momenten dat je voorste honden allang niet meer kunt zien, echt bizar! We zijn ongeveer 3,5 uur onderweg geweest en Dan heeft me veel geleerd en tips gegeven. Ja en toen kwam het mooiste gebaar: “Ron, je gaat morgen zelf trainen, vind je dat een goed idee?”
“Ja, dat vind ik een goed idee, maar je moet er zelf ook achter staan”. “Dat sta ik” zei hij. Morgen splitsen we het team op en loop ik dus 2 x dezelfde ronde. Dat betekent dus 8 uur onderweg, nog los van alle voorbereidingen en verzorging, dat besefte ik me heel goed. Na 1 dag geeft Dan mij alle vertrouwen om met zijn honden aan de slag te gaan. Dan gaat werken, Viktoria gaat werken en ze laten mij achter met wat zij in 22 jaar hebben opgebouwd. Ik voel de verantwoordelijkheid en deze drukt erg zwaar op mn schouders, maar ik besef ook dat dit mijn moment is, mijn kans en mijn droom. Ik weet waar ik dit voor doe, ik doe dit voor alle mensen die energie putten uit mijn verhaal, voor mijn liefde voor deze magnifieke dieren die leven om te rennen, voor de mensen die aan mijn bed hebben gestaan in de tijd dat ik ze nodig had en voor de kinderen met spierziekten, zodat zij weer een toekomst hebben.

En met die gedachte ben ik naar bed gegaan, morgen i’m on my own…

Vandaag is de grote dag. Mijn Journey gaat starten. Ik moet bekennen; de reis ging eigenlijk voortreffelijk. Bij de douane in Noorwegen kreeg ik een soort interview; ze stelde gewoon wat gecompliceerde vragen. Wat je komt doen enzo in verband met Covid-19. Gelukkig hadden we hierop geanticipeerd, want we hadden van tevoren al brieven met elkaar uitgewisseld, Victoria en Dan hadden netjes aangegeven welke werkzaamheden ik kom doen hier en waarvoor en met welk belang. Ook hadden we vanuit de stichting een brief opgesteld. De reis zelf ging ook prima, je merkt wel dat door de Corona het wat rustiger is op Schiphol, maar ik merkte het eigenlijk pas heel goed toen ik aankwam in Oslo. Daar was gewoon bijna niemand. Echt op het hele vliegveld was weinig beweging. Ik had oprecht te doen met de ondernemers daar, er is gewoon niemand.

Na het landen was het wel even wat drukker en moest ik in een hele lange rij wachten. Er stonden mensen te controleren langs de kant of we de 1,5 meter aanhielden. Net als bij een pretpark zigzaggend door die hal. Uiteindelijk kwam je bij 8 hokjes uit met glazen wanden en dan moet je gaan vertellen wat de reden is dat je hier bent. Ik vind dat soort dingen toch altijd nog een soort van spannend. Geen idee waarom, ik doe het niet zoveel dat reizen, het zal gaandeweg wel makkelijker worden, hoop ik. Ik bedoel, zo’n douane ambtenaar kijkt toch een beetje streng, gaat je toch van alles vragen en beetje door je spullen snuffelen. En dan ineens blijk ik eigenlijk ook gewoon heel slecht engels te kunnen, haha. Gelukkig waren ze snel met mij klaar en toen mocht ik door. Dan kom je bij de echte echte douane. Ik kon kiezen tussen twee poortjes: iets aan te geven of niks aan te geven. Dus ik door het poortje ‘niets aan te geven’. Dat ging mooi soepel, ze leken me niet echt op te merken. En toen stond ik daar; Ik was in Noorwegen.

Ik kwam in een soort aankomsthal, ik moest nu met de trein verder. Ik zag dat er een trein over 9 minuten ging, maar dat was niet degene die wij hadden geboekt. Toch even bij die dame nagevraagd, maar helaas, het kon niet omgeboekt worden. Nu had ik dus nog tijd over en dacht ineens: eigenlijk heb ik best honger. Ik heb een pizzaatje gescoord, ala 10 euro. De prijzen liggen hier toch wel even anders, helemaal op het vliegveld. Er is natuurlijk ook bijna niks te verdienen nu, echt sneu, dus ik dacht, doe eens gek, ik gooi er nog een cappuccino tegenaan, heeft die man een goede dag. Ondertussen heb ik wat berichtjes verstuurd en ben ik richting het station gelopen. Ik ben er inmiddels ook achter dat ik beter met een slee overweg kan dan met het openbaar vervoer! Maar uiteindelijk had ik het systeem een beetje uitgedokterd en het juiste perron gevonden. Mijn trein vertrok om half 3, ik was mooi op tijd.

Toen de trein aankwam wilde ik natuurlijk strategisch gaan zitten, want ik wilde niet met al mijn spullen door die trein moeten sjouwen. Op mijn kaartje stond kar 1, dus ik dacht dat is de eerste wagon achter de machinist. Nou in Noorwegen tellen ze schijnbaar andersom, want de eerste kar was dus aan de achterkant. Dus ik met al mijn bagage stuntelend over het perron naar achteren lopen. Ik kon tot halverwege het perron komen en toen gebaarde de conducteur dat ik toch echt in moest stappen. Dus ik alle zut naar binnen gegooid en dacht wat nu? Ik wil wel zeker weten dat ik echt helemaal naar achteren moet. Nagevraagd en inderdaad, het was de laatste wagon. Dus ik met mijn 2 koffers en rugzak door de kleine gangetjes naar achteren wurmen. Kom ik aan op mijn plek, blijk ik gewoon een premium plek te hebben. Alle ruimte om te zitten, ik mocht koffie pakken. Dus bij deze: Raimond dank je wel voor deze luxe.

De treinreis was gewoon prachtig, het uitzicht was fantastisch. Uiteindelijk kwam ik aan in Lillehamer. En ik zag Dan al aan komen lopen. Super tof om elkaar weer te zien, na precies een jaar! Dan praat honderduit in de auto en we komen al snel bij zijn huis aan.
Toen ik zijn huis zag herinnerde ik me de plek gelijk weer. We stappen uit en Dan loopt direct naar zijn zelf-gebouwde huis waar ik de komende maanden mag verblijven. Ik ben onder de indruk wat hij heeft neergezet. Echt een super schattig huisje. Het is nog niet helemaal af, nog een paar laatste dingen. Het lijkt me tof als ik daar nog een bijdrage aan kan leveren. Toen ging de deur open: een praktische ruimte en het was gemeubileerd! Een klein slaapzoldertje, met daaronder een klein keukentje, een houten trapje omhoog. een keukentafeltje met twee stoeltjes, super schattig. Wat echt super lief was, was dat ze de eerste boodschappen al gedaan hadden; melk, muesli, brood en een pot jam van een kilo! Toen ik mijn koffers binnen had gezet, was het hokje wel gelijk vol. Op het vliegveld had ik een drankje gekocht en 3 glaasjes. Een mooi moment om deze maar eens samen te nuttigen. Helaas was Viktoria er nog niet, die was werken. Maar Dan vond wel dat we die verdiend hadden. Oké, 1 glaasje dan… of 2, oké 3…

We praten bij en ik voel de passie bij Dan, de passie en liefde voor de honden en de sport. Alles wat hij en Victoria doen, doen zij voor hun honden. Ik besef me ook steeds meer en meer dat wat zij voor ons doen echt wel heel erg uniek. Ze stellen hun huis, terrein, honden en kennis beschikbaar om mijn droom waar te maken. Ik besef me onwijs hoeveel geluk ik heb dat ik deze mensen heb ontmoet en welke kans zij mij bieden. Ze zijn al zo lang bezig om dit op orde te krijgen en al hun liefde en zaligheid gaat erin zitten. Het zijn twee keihard werkende mensen, die dag in dag uit alleen maar werken, trainen en slapen. Daarnaast hebben ze handlers nee-verkocht om mij een plek te geven hier.

Op een gegeven moment ging de deur open, daar stonden de ouders van Viktoria. Ze kwamen kennismaken met mij en wilden weten wie ik was. Ze zijn ontzettend betrokken bij de kennel en Viktoria en Dan. Ze vertelden mij dat het belangrijk is dat wij de juiste combinatie zijn; Viktoria, Dan en ik, want er hangt veel van af. Ik zal mijn uiterste best doen en keihard werken om ze niet teleur te stellen.

Inmiddels kwam Viktoria ook thuis. Super leuk om ook haar weer terug te zien. We kletsen even bij. Viktoria ging het eten klaarmaken en Dan en ik zijn de honden gaan voeren en verzorgen. Ik mocht gelijk op zoek naar het bruine goud! Ik denk dat ik nog wel een paar kilo poep schep deze maanden.

Na het eten voelden we allemaal wel dat we een beetje moe waren. Voor mij de reis en voor ons allemaal de spanning van dit avontuur wat nu gaat starten; Team Snow Blizzard die zijn intrek heeft gedaan in hun kennel. Het heeft toch een behoorlijke impact. Zij stellen hun kennel beschikbaar en zullen toch veel aandacht gaan krijgen door deze journey. Daarnaast zijn ze ook gewoon echt heel moe, ze hebben heel lang met zijn tweetjes de boel draaiende gehouden, ze hebben het een hele tijd zonder handler gedaan.

Toen ben ik naar bed gegaan, ik was ook wel echt moe van alle indrukken. Gelijk een ander ritme. ik heb mn bed opgemaakt en de koffers links laten liggen.

Geschreven door Team Snow Blizzard
tijdens de winter van 20/21.

Blijf op de hoogte van alle activiteiten van Stichting Snow Blizzard Iditarod! Volg onze social media kanalen en steun onze missie naar de start van de zwaarste sledehonden race ter wereld!